14. SESJA

Stoję z mamą na przejściu dla pieszych, czekając na zielone światło. Rozmawiamy o rozdaniu dyplomów, które miało miejsce kilka godzin wcześniej. Teraz pracowicie jestem fotografem. Światło rozbryzguje na zielone. Zrywam się i idę w kierunku drugiej strony ulicy. Gdy jestem już na chodniku, odwracam się. Kobieta stoi jeszcze na chodniku.

-No chodź, mamo.- Krzyczę, poganiając ją, a ona powoli przechodzi obok dużego jeepa, jednak na drugim pasie, jakiś idiota, nie zważając na człowieka na przejściu, kieruje swoje auto z całej siły w moją matkę. Czarnowłosa uderza w maskę, a przed prędkość, z jaką jechał samochód, wylatuje jakieś 8 stóp (2,4 metra) w górę. Pojazd zatrzymuje się, tak jakby czekał, aż jego ofiara wyląduje na asfalcie, a potem z piskiem opon odjeżdża.- Mamo!- Krzycząc, biegnąc do niej, cała roztrzęsiona. Słyszę jak z jeepa ktoś wysiada. Kobieta otwiera oczy. Widzę, że cierpi. Podnoszę wzrok. Mężczyzna dzwoni na pogotowie.

-Oliwia, znajdź Terry’ego i pamiętaj kocham cię, Maleńka.- Jej oddech ustaje..

-Ja też cię kocham, mamo.- Szepczę z płaczem.

                                *                      *                      *

Budzę się. W pomieszczeniu panuje ciemność. Znów mi się to śniło. Powoli wstaje z łóżka. Przechodzę do salonu, żeby nie obudzić Jareda. Nie chcę, żeby widział mnie w takim stanie. Siadam na kanapie i czuję łzy zbierające się w kącikach oczu, ale ponoć im więcej wart człowieka, tym większy po nim ból. Zwijam się w kłębek. Nagle czuję, jak ktoś mnie podnosi i sadza sobie na kolanach.

-Szukałem cię w całym łóżku.- Mruczy do ucha.- Co się stało?- Ociera jedną z wielu łez z mojego policzka.

-Nieważne.- Próbuję go zbyć.

-Ważne, skoro płaczesz.- szepcze. Oplata moje ręce wokół swojej szyi. Czuję na sobie jego ciepło i jego oddech na karku.- Śniło ci się coś?- Kiwam głową potwierdzająco. Nie potrafię go okłamać.

-Wypadek mamy.- Moja dłoń automatycznie odnajduję jego i splatam je ze sobą, a on tylko ściska je mocniej.- Co jakiś czas mi się to śni.- Pociągam nosem.

-Dlaczego nie mówiłaś?- Przesuwa nosem po karku, a po moim ciele przychodzi dreszcz.

-To nic takiego.

-A po twojej twarzy wcale nie leci setki słonych kropli wydobywających się z oczu, prawda?- Mówi wprost do mojego ucha.

-Po prostu nadal nie mogę zrozumieć, dlaczego zginęła, a ten facet po prostu uciekł. Ale przynajmniej go złapali.

-Wiem.- Całuje mnie w policzek.- Przecież to ja zapisałem jego tablice rejestracyjną.- Przypomina.

-I zadzwoniłeś po karetkę.- Dopowiadam.- Dziękuję. Bardzo mi wtedy pomogłeś.

-Każdy by tak zrobił.- Mruczy. Dotyka mojego naszyjnika.- Podoba mi się.

-Mama i Terry mi go dali.- Uśmiecham się pod nosem.

-Co to oznacza?

-Triada to trójca. Dzięki temu miałam pamiętać, że mogę zawsze na nich liczyć.

-Terry nigdy nie wspominał o tobie.- Opieram głowę o jego lewe ramię.

-Bo to była tajemnica. Pierwszy się o tym dowiedziałeś. Zdajesz sobie sprawę, co by się działo, gdyby się dowiedzieli o ukrywanej córce sławnego fotografa?- Szepczę, sennym głosem.

-Wiem.- Odpowiada.- Naprawdę pierwszy się dowiedziałem?

-Mhm…-Mruczę, powoli odpływając. Czuję jeszcze jak mężczyzna zanosi mnie do łóżka.

                                               *                      *                      *

Budzi mnie głaskanie po policzku. Otwieram leniwie oczy. Na łóżku siedzi uśmiechnięty Jared.

-Po co mnie budzisz?- Pytam zaspana.

-Żebyś zdążyła do pracy, przynajmniej na dziewiątą. Za minutę ósma, więc masz jeszcze czas na prysznic, żeby się dobudzić.- Przymykam oczy.- Ej, nie zasypiaj.- Szturcha mnie w ramie.- W kuchni masz już gotowe śniadanie.

-Dziękuję.- Uśmiecham się lekko.- Ale to łóżko mnie przyciąga.- Mruczę.

-Drzemka? 2 minuty?- Spoglądam na niego.

-5 minut?- Proszę, robiąc przy tym słodkie oczka.

-Obudzę cię za chwilę.- Wstaje i wychodzi z pokoju, a ja zasypiam.

Po jakimś czasie mężczyzna budzi mnie po raz kolejny. Tym razem bez słowa ześlizguję się z łóżka. Patrzę na zegarek, jest za pięć ósma.

-Ile mi dałeś czasu na drzemkę?- Patrzę na niego zdezorientowana.

-Pół godziny.- Uśmiecha się.- Ja w tym czasie robiłem naleśniki, więc chodź na śniadanie.

-Spryciarz z ciebie.- Idziemy zjeść najważniejszy posiłek w całym dniu, po czy, idę na poranny prysznic, żeby się dobudzić. Gdy wychodzę z łazienki, mieszkanie jest puste. Na blacie w kuchni leży kartka:

                    „Musiałem wyjść wcześniej. Miłej pracy. Do zobaczenia.

J. ”

No cóż. Ubieram koszulkę z napisem: „Lost In A Daydream” i czarne spodnie. Oprócz tego, chyba po raz pierwszy odkąd pracuję u Terry’ego, robię makijaż w domu. O ile po pudrowanie twarzy i pomalowanie rzęs można nazwać makijażem.

Dwie minuty przed dziewiątą wchodzę do Art Partner. Emily, gdy tylko mnie widzi, robi zdziwioną minę.

-Tak wiem, jestem wcześnie.- Mruczę, omijając ją. Naciskam guzik przywołujący windę.

-Ten twój Jay, jest u Terry’ego.- Mówi, a ja się cofam.- Ale za to ten cały Jared Leto się nie pojawił. Ja to powtarzałam, skoro jest bogaty, to się spóźni.- Wchodzę do windy, bo czuję, że zaraz zacznę się śmiać. Jadę na górę i otwieram drzwi do gabinetu ojca, jednak panują tam pustki. Idę więc do pomieszczenia, w którym odbywają się sesje. Niebieskooki stoi na białym tle, a na jego twarzy pojawiają się przeróżne miny. Ojciec uwiecznia to wszystko na zdjęciach. Stoję tak niezauważona, dopóki nie podskakuję ze strachu, gdy ktoś kładzie mi rękę na ramieniu. Odwracam się i widzę uśmiechniętego Shannona.

-Nie bój się, to tylko ja.- Mówi ze śmiechem, a Jay i Terry patrzą w naszym kierunku.

-Olivia, co ty tu robisz? Jest po dziewiątej.- Zwraca się do mnie zielonooki.

-Przyszłam do pracy.- Wzruszam ramionami.- I byłam tu kilka minut przed dziewiątą.- Wchodzę w głąb pomieszczenia.- Cześć, Jared.- Rzucam w kierunku niebieskookiego, a on odwzajemnia to uśmiechem i puszcza w moim kierunku oczko.  Siadam na sofię. Terry wędruje wzrokiem to po mnie, to po młodszym Leto. W końcu kontynuuje sesje. Obok mnie siada Shannon.

-Pogubiłem się trochę. Nie przyszłaś tu z moim bratem?

-Nie, pracuję tu jako asystentka Terry’ego, aczkolwiek z Jaredem już się dzisiaj widziałam.

-Wiesz, cieszę się, że cię poznał. Matka ciągle powtarza mi, żebym go pilnował, ale on doskonale radzi sobie beze mnie. To ja potrzebuję jego pomocy. Przepraszam za to jak zachowałem się wtedy w hotelu. Po prostu mu trochę zazdroszczę. Bo znalazł kogoś kto mu pomoże. Chyba drugi rok dzieje się z nim coś niedobrego. Znaczy, niby zagrał w „Lord Of War” i „Lonely Hearts”, nagraliśmy „A Beautiful Lie”, ale on staje się taki dziwny. Nie chce z nami rozmawiać. Cały czas mówi o nowej płycie, ale nie ma żadnych piosenek, więc nie wiem jak on ją zamierza nagrać.- Brunet chowa twarz w dłoniach. Widać, że martwi się o swojego brata.

-Ostatnio coś pisał w swoim notesie. I to dość dużo.- Mówię.

-To dobrze.- Uśmiecha się, ale trochę bez przekonania.- To tylko dzięki tobie. Nigdy nie widziałem go takiego szczęśliwego…

-Witam wszystkich!- W drzwiach pojawia się czarnowłosy Chorwat z wielką wieżą pudełek.- Patrzcie co dla was mam.- Wskazuje na tekturowe opakowania.- I przepraszam za spóźnienie, ale coś im się na lotnisku zepsuło.- Kładzie to wszystko na stoliku obok mnie i Shannona.- Ooo… Widzę nową twarz. Jestem Tomislav Miličević, ale mów mi Tomo.

-Olivia.- Wyciągam rękę w jego kierunku, a on zamiast ją uściskać, całuje ją.

-Miło mi cię poznać. Mam nadzieję, ze ten tu obecny, Shannon Christopher Leto cię nie zanudza.- Siada między nami.- Pracujesz tu?- Przygląda mi się z uwagą, wyczekując odpowiedzi. Czuję, że go polubię.

-Tak.

-Coś ty tu przytargał ze sobą?- Przerywa mi starszy Leto, wskazując na pudełka.

-Zrobiłem ciasteczka.- Chorwat uśmiecha się, pokazując nam nierówne zęby.- Pięć rodzajów, żeby wszystkim smakowało. Mam nadzieję, że lubisz ciastka.- Zwraca się do mnie.- I się nie odchudzasz, bo na marginesie, nie masz z czego. Jared! Terry! Chodźcie, mam coś dla was.- Czarnowłosy wstaje i otwiera kartony.- Dla każdego coś dobrego. A Jay, tu są specjalnie dla ciebie. I Matt nie przyjedzie. Coś mu w domu wypadło.- Podaje mu jedno z opakowań. Niebieskooki siada obok mnie, w czasie gdy wokół Tomislava kręci się jego brat i mój ojciec.

-Widziałaś ten wzrok Terry’ego?- Śmiejemy się.- On mnie w końcu zabije.- Mruczy w pewnym momencie.

-Nie martw się, mnie pierwszą jak nadal będę się spóźniać.

-Co to, to nie. Już się przyzwyczaił do tych twoich spóźnień. Chce tylko sprawiać wrażenie złego. Musisz zjeść chociaż 5 ciastek, bo Tomislav się obrazi.- Wskazuje na pudełko.- Jedz bez obaw, to są wegańskie.- Biorę pierwsze ciastko, potem drugie i kolejny, aż w końcu przestaje liczyć.- Widzę, że smakują.- Śmieje się brunet, w momencie, gdy obok nas siada czarnowłosy.

-Tomo, te ciastka są nieziemskie.- Mówię z uśmiechem.

-Skosztuj jeszcze pozostałe.- Wskazuje na miejsce, w którym stoi Terry i Shannon.

-Przykro mi, jestem weganką.- Odpowiadam ze smutkiem.

-A miałem zrobić dwa pudełka dla Jareda…- Mruczy.