76. POWRÓT DO ŻYWYCH

21 marzec 2011

Spoglądam na Jareda, który stawia torbę koło schodów. Rozglądam się wokoło, ale nic się nie zmieniło od mojej ostatniej wizyty tu. Może poza tym, że jest trochę czyściej.

-Jest tu ktoś?!- Woła mężczyzna, ale nikt nam nie odpowiada.- To dziwne. Myślałem, że Em tu będzie. Oh, nie stój tak.- Całuje mnie w nos.- Rozgość się, przecież wiesz co i jak.- Ciągnie mnie za rękę w kierunku kuchni.- Zjesz coś i się zdrzemniesz po podróży.- Otwiera lodówkę, po czym moment później zamykają.- Chyba jednak nic nie zjemy. Pustki.- Odwraca się do mnie.- Ale mogę skoczyć do sklepu.

-Jay, daj spokój.- Wyciągam dłoń w jego kierunku i przyciągam go, wtulając się w jego ciało.

-Na pewno? Pół godzinki i jestem z powrotem.- Obejmuje moją twarz w dłonie i cmoka w usta.

-Na pewno. Nic się tu nie zmieniło?- Pytam, a ten potwierdza.- W takim razie idę na górę.- Całuję go krótko i wprost biegnę po schodach na piętro. Mijam pokój, w którym często nocuje asystentka starszego Leto i wchodzę do sypialni należącej do muzyka, by po prostu paść na łóżko i od razu zasnąć.

                                *                      *                      *

Schodzę na parter i rozglądam się, szukając Jareda. Ziewam jednocześnie skręcając w kierunku biura, gdzie najpewniej go znajdę. I rzeczywiście stoi, wpatrując się w jakieś kartki. Opieram się o framugę drzwi i przez chwilę przyglądam mu. W końcu ten unosi spojrzenie i zauważa mnie.

-Wyspałaś się już?- Pyta, odkładając papiery i podchodząc do mnie.

-Chyba tak.- Odpowiadam, cmokając go usta.- I jak? Znalazłeś Shannona i Emmę?- Pytam.

-Nie. Dzwoniłem tylko do Shana, ale nie mówiłem mu, że już jesteśmy w LA. Pytałem o Em, ale powiedział, że pewnie tu siedzi.- Wzrusza ramionami.- Może teraz wybierzemy się do sklepu i po drodze do niego wstąpimy? Muszę z nim porozmawiać o dalszej trasie.- Wzdycha.

-Okey. To jedziemy, czy będziesz tak stał?- Mrużę oczy, a ten przerzuca mnie przez ramię.- Jared!!! Puść mnie!!!- Wrzeszczę, gdy on idzie w kierunku wyjścia z domu.- Ale gdzie ty mnie niesiesz?- Pytam, wiercąc się, ale on jedynie łapie z szafki portfel i kluczyki, które wrzuca do tylnej kieszeni, która jest na wysokości moich oczu.

-Jak mamy jechać, to jedzmy.- Odpowiada, otwierając samochód. Odkłada mnie na fotel pasażera i uśmiecha się szeroko, a ja po prostu go całuje.

-W takim razie prowadź. Ja do dzisiaj nie wiedziałam, że Shan wynajmuje mieszkanie.- Przyglądam się jak młodszy Leto okrąża auto i siada za kierownicą. Po kilkudziesięciu minutach docieramy pod osiedle, gdzie muzyk parkuje. Wysiadamy z pojazdu. Łapiemy się za ręce, a Jared prowadzi nas do jednego z budynków. Wychodzimy po schodach na czwarte piętro i stajemy pod drzwiami z numerem 125, w które mój towarzysz puka. Ze środka dociera do nas śmiech, a moment później te się otwierają, ukazując Ludbrook, owiniętą jedynie ręcznikiem. Blondynka zamiera z otwartymi oczami.- Cześć, Emma.- Uśmiecham się, obejmując ją.

-Yyy… Cześć. Co tu robicie?- Pyta cicho, a z oddali dochodzi nas głos perkusisty.

-Kotku, kto to?- W drzwiach pojawia się mężczyzna, który jest równie zdziwiony co jego dziewczyna? Od kilku lat zastanawiam się jak mam nazywać ich relacje.

-Cześć, Shannie, już jesteśmy.- Cmokam go w policzek.

-Nie spodziewałem się was tak szybko.- Mówi, jednak cały czas wpatrzony w swojego brata.

-To widać.- Wymrukuje niebieskooki, a jego asystentka wycofuje się do środka mieszkania.- Od kiedy… wy… no, ten…- Jąka się, a ja wybucham śmiechem.

-Aleś ty ślepy.- Dźgam go w ramię.- Naprawdę nie zauważyłeś?

ROZDZIAŁ SPECJALNY 2- SHANNON

Zatrzymuję się w miejscu i rozglądam dookoła, szukając wzrokiem blondynki. W końcu dostrzegam jej uśmiech. Podchodzę do niej i nachylam się, składając na jej policzku krótkiego całusa, w którego wkładam całe swoje serce.

-Cześć, Shan.- Mruczy, wtulając się we mnie.

-Cześć, Em.- Odpowiadam, całując ją we włosy, jednocześnie w duchu skacząc ze szczęścia, że mogę być tak blisko niej.

-I jak poszło? Gdzie Jared?- Odsuwa się na kilka centymetrów.- Został z Olivią?- Zakrywam jej usta dłonią, hamując kolejne pytania.

-Ciii.. Wszystko się udało. Lee jedzie z nami w dalszą trasę.- Unoszę kąciki ust jeszcze wyżej, a ta wyrywa mi się i wtula mocno w moje ciało. Uwielbiam oglądać ją szczęśliwą. Nagle unosi się na palcach i wbija w moje wargi. Przez moment nie ruszam się, nie wiedząc jak mam zareagować, ale w końcu odwzajemniam pocałunek, obejmując ją w talii. Jednak chwilę później odsuwa się niepewnie.

-Przepraszam, nie powinnam.- Mruczy, spuszczając wzrok.

-Wiem, ale mi się podobało.- Uśmiecham się, łapiąc ją za rękę.- Gdzie zaparkowałaś?- Wychodzimy na zewnątrz. Co jak co, ale ja po prostu uwielbiam LA, tu wiecznie jest ciepło.

-Gdzieś tam.- Wskazuje palcem na prawą stronę parkingu.- Wiesz, że ten pocałunek nic nie zmienia między nami?- Pyta, spoglądając na mnie niepewnie.

-Wiem.- Obejmuję ją ramieniem.- Ale bardzo za tobą tęskniłem.

-Ja za tobą też. To chyba mój samochód.- Blondynka ze śmiechem spogląda na tablicę rejestracyjną.

-Mhm.- Mruczę.- Zarysowałem ci go w tym miejscu dwa lata temu.- Wskazuję na drobną ryskę.

-Ty rozpoznajesz po czymś innym, ja po czymś innym.- Śmieje się cicho. Wsiadamy do pojazdu i ruszamy, a ja przypominam sobie wesele Matta, a raczej to co działo się potem…

Wychodzę z łazienki, wycierając ręcznikiem włosy, po czym rzucam go na fotel. Idę w kierunku łóżka, chcąc jak najszybciej się położyć, gdy ktoś puka. Wzdycham cicho, spoglądając na zegarek. Jest już grubo po czwartej nad ranem. Mimo wszystko podchodzę do drzwi i je otwieram. Za progiem dostrzegam uśmiechniętą Emmę.

-Co tu robisz?- Pytam, drapiąc się po tyle głowy.- Powinnaś być u siebie. Przecież odprowadziłem cię pod twój pokój.- Przyglądam jej się. Ciągle na sobie ma sukienkę z wesela, ale włosy związała w koka.

-Shan.- Odzywa się, zagryzając wargę.- Zamknij się. Wszystko psujesz gadaniem.- Podchodzi bliżej, kładąc dłonie na mojej klatce piersiowej i podnosi się lekko na palcach, by wbić się w moje wargi. Odwzajemniam pocałunek, ale po chwili odsuwam się na kilka centymetrów.

-Em, jesteś pijana.- Kładę dłoń na jej policzku.

-Nie jestem. Chociaż raz na jakiś czas chcę poczuć jak żyję.- Wyszeptuje, popychając mnie lekko do tyłu, a kopniakiem zamykając drzwi.

                                *                      *                      *

Łapię dwie karty do pokojów- mojego i Ludbrook i wychodzę na korytarz. Po chwili docieram do drzwi z numerem 54 i otwieram je, wchodząc do środka. Jak najszybciej zabieram dżinsy, jakąś koszulkę i bieliznę dla kobiety. Wracam do mojego pokoju, gdzie w łóżku ciągle śpi Em. Okładam ciuchy na fotelu i skrobię na karteczkę, coś w stylu „Jestem na śniadaniu”. Po raz kolejny kieruję się do drzwi. Nie mogę patrzeć na nią, gdy śpi, jak się budzi, bo wiem, że jeśli zaraz stąd nie wyjdę, będę wręcz pragnąć budzić się przy niej każdego dnia. W momencie, gdy chwytam klamkę, po pomieszczeniu roznosi się dzwonek mojej komórki.

-Cholera.- Syczę, wracając. Łapię telefon i odbieram, nawet nie patrząc, kto dzwoni.- Czego?- Fuczę cicho, starając się nie obudzić blondynki. Wychodzę na balkon.

-Gdzie ty jesteś? Śniadanie jest.- Odzywa się Tomo, a ja wywracam oczami.- Nie ma tylko ciebie, Emmy, Jareda i Olivii.- Automatycznie spoglądam na blondynkę, która przeciąga się na łóżku. Szlag! Nie chciałem tego widzieć, a jednocześnie o tym marzyłem.

-Za chwilę przyjdziemy. Obudzę ich.- Mruczę, po czym się rozłączam. Wracam do środka, gdzie Em czyta moją wiadomość.- To nieaktualne. Jeszcze nie zdążyłem wyjść.- Odzywam się, a ta odwraca się w moim kierunku, zagryzając wargę.

-Cześć.- Uśmiecha się lekko, a ja przeklinam się za to, że nie wyszedłem wcześniej. Już nigdy nie uwolnię się od tego widoku.

-Cześć. Chcesz jakąś tabletkę? Pewnie masz niezłego kaca. Wczoraj nieźle zaszalałaś, skoro aż do mnie zawędrowałaś.- Odwracam się, byle tylko na nią nie patrzeć. Kieruję się do łazienki, gdzie pewnie znajdę jakieś środki przeciwbólowe, jednak zatrzymuje mnie jej głos.

-Myślisz, że tylko po alkoholu do ciebie przychodzę?- Pyta, a ja odwracam się i dostrzegam w jej oczach ból.

-Nie myślę tak.- Opieram się o szafkę.- Ale na trzeźwo nigdy byś nie zaryzykowała „wielkiej kariery” u Jareda dla mnie, jego nic nie znaczącego brata. Dla ciebie to wszystko- Macham dłonią w powietrzu, próbując zobrazować naszą relacje.- nic nie znaczy.

-Bo to nie ma sensu, przecież wiesz.- Przyglądam się jak kobieta sięga po koszulkę, którą po chwili ubiera, nie pozwalając mi nawet przez sekundę podziwiać jej ciała.

-No właśnie jak dla mnie powinniśmy spróbować.- Zakładam dłonie na torsie, ciągle się w nią wpatrując.

-Shannon, daj spokój.- Wychodzi z pościeli i kieruję się do łazienki. Zaciskam mięśnie, po czym jej rozluźniam, uspokajając się odrobinę.

-Cholera.- Mruczę. Znów to samo. Właśnie dlatego nie chciałem jej oglądać rano, doskonale zdając sobie sprawę z tego, jak będzie wyglądać ten poranek.- Wychodzę!- Krzyczę, tak aby mnie usłyszała i niechcący trzaskam drzwiami, ale to może i lepiej. Niech myśli, że się na nią obraziłem, czy coś w tym rodzaju. Idę korytarzem, dopóki nie docieram do drzwi z numerem 55, który w naszym teledysku na moment zmienił się na 6277. Chwytam za klamkę, a drzwi ustępują. Tylko oni są w stanie nie zamknąć drzwi na kartę magnetyczną. Wchodzę do środka i dostrzegam obściskującą się parę. Bez wyrzutów sumienia, skaczę na łóżko, przerywając im tą chwilę czułości.

-Czego chcesz?- Pyta Jay, przyciągając do siebie Olivię.

-Jako jedyni jeszcze nie wstaliście, a za chwilę nie zostanie dla was ani okruszka ze śniadanie, więc polecam wybrać się do jadalni.- Mówię, rozkładając się jeszcze wygodniej.

-Jak się tu dostałeś?- Richardson wstaje i kieruje się prosto do łazienki, a ja przyglądam jej się, zastanawiając się dlaczego moje życie miłosne jest do dupy.- Shan, nie gap się na nią.

-No już nie mogę przyjrzeć się dokładnie dziewczynie swojego brata?- Uśmiecham się szeroko, bo wiem, że nie mogę się zdradzić.

-Nie, jeśli ma na sobie tylko prowizoryczną piżamę. A teraz odpowiadaj, jak się tu dostałeś?

-Było otwarte.- Niebieskooki wzdycha.

-Chyba muszę nauczyć Olivię zamykać drzwi. Właśnie, dobrze, że sobie przypomniałem. Czy jest coś między tobą, a moją asystentką?

-Przecież Emma nie ma czasu na romanse. Wczoraj tylko z nią potańczyłem.- Wzruszam ramionami.- Nic więcej. Naprawdę.- Zapewniam, chociaż lekko mija się to z prawdą.

-Dobra, Bro, wierzę ci. Tylko tak, z ciekawości pytałem.- Do sypialni wraca Richardson w koszulce Jareda z Black Sabbath.

-Ja jestem gotowa, a ty?- Pyta, a Jared idzie do łazienki. Kieruję swój wzrok na nią. Stoi, oparta o szafę z założonymi rękami, tak jak ja przed kilkoma minutami.

-No co?- Pytam, unosząc brwi.

-Wiesz, że możesz mi powiedzieć o rzeczach, których nie chcesz mówić jemu?- Wskazuje na drzwi, za którymi zniknął mój brat.

-Ale o co ci chodzi?- Dopytuję, tym razem marszcząc brwi. Czyżby się czegoś domyśliła.

-Emma mi o wszystkim opowiedziała.- Otwieram usta ze zdziwieniem. Kurwa, ale jak to? Ona by tego nie zrobiła, chociaż w oczach czarnowłosej nie dostrzegam fałszu.

-I co o tym myślisz?- Pytam zrezygnowany.

-Nie wiem. Muszę pierwsze poznać twoją wersję zdarzeń.- Wzrusza ramionami.

-Tu nie ma żadnych wersji zdarzeń. Po prostu od kilku lat sypiam z asystentką brata, przy okazji się w niej zakochując na zabój, a ona ciągle mnie odpycha.- Tym razem na twarzy dziewczyny dostrzegam zaskoczenia.

-Naprawdę?

-Co naprawdę? Przecież znasz prawdę.

-Blefowałam. Domyślałam się, że może coś między wami być, ale nie do końca w to wierzyłam.- Drapie się po włosach, a ja wzdycham. Jestem kretynem.- Ale spokojnie, nie pisnę ani słówka.- Uśmiecha się.- Musisz mi kiedyś na spokojnie o tym opowiedzieć.

75. WSZYSTKO ZMIERZA W DOBRYM KIERUNKU

18 marzec 2011

Spoglądam na Shannona z pod zbyt długiej już grzywki. Chyba muszę ją w końcu podciąć. Macham głową, próbując odsłonić sobie widok, na co młodszy Leto ze śmiechem odgarnia mi włosy na boki i cmoka w nos. Perkusista uśmiecha się szeroko, by zaraz potem udać, że wymiotuje.

-Jesteście uroczy, ale to już przesada.- Komentuje, a na moje policzki wkraczają rumieńce. ZNOWU. Agrrr… Jakoś odzwyczaiłam się od tych czułości Jareda.- Dobra, ja się chyba będę już z wami żegnać, bo zaraz mam samolot.- Podchodzi bliżej.- Młody, mam nadzieję, że tym razem tego nie spieprzysz.- Zwraca się do swojego brata grożąc mu palcem wskazującym.- Bo następnym razem już ci nie pomogę.- Uśmiecha się jeszcze szerzej i klepie niebieskookiego w ramię, po czym prawie wyrywa mnie z objęć Jaya i sam zamyka mnie w swoich silnych ramionach.

-Shan, dusisz.- Mruczę, próbując się wyplątać.

-Kiedy ja się tak cieszę, że jednak jesteście razem.- Odsuwa mnie na kilka centymetrów.- Bo wiesz, przez ten rok był okropny.- Wskazuje palcem na muzyka, a ten wywraca oczami.

-Nie musisz mi tego wypominać. A, i żeby nie przyszło ci do głowy mówić komukolwiek, że znów jesteśmy razem. To ma być niespodzianka.

-Mhmmm… Na pewno. Ani słówka nie pisnę.- Potwierdza starszy, wreszcie mnie puszczając.- To kiedy mam się was spodziewać w LA?

-Muszę najpierw załatwić wszystkie sprawy tutaj.- Odzywam się, wracając w objęcia Jareda.- Może uwinę się do przyszłego tygodnia.- Dodaję.

-Tylko, moi drodzy, nie zapominajcie, że bodajże 27 mamy koncert w Brazylii, o ile dobrze kojarzę.- Mruży oczy, przyglądając nam się.

-Tak, wiemy. Mi nie musisz przypominać. A teraz, Bro, uciekaj, bo ci samolot ucieknie.

-No pewnie, już mnie wyganiasz.- Shannon udaję obrażonego, ale przybliża się do mnie i cmoka w czoło, po czym klepie swojego brata w ramie.- W takim razie, do zobaczenia. Mam nadzieję, że mimo głupoty tego tu obok ciebie, nie zmienisz zdania i zobaczę cię jeszcze.

-Obiecuję. To mój prezent na twoje urodziny.- Unoszę kąciki ust lekko.

-Trzymam cię za słowo.- Salutuje nam i odchodzi w kierunku bramek. Spoglądam na niebieskookiego, który w tym samym czasie kieruje swój wzrok na mnie.

-Wracamy?- Pyta, a ja kiwam głową, zgadzając się.- Ty naprawdę sądzisz, że nikomu o nas nie powie?- Mężczyzna spogląda na mnie z powątpieniem.- Oki, rozumiem.- Wychodzimy powoli z lotniska i po chwili już siedzimy w czarnym samochodzie należącym do mojego cholernego przyjaciela. Opieram głowę o szybę, czując się po prostu bezpiecznie, gdy za kierownicą siedzi młodszy Leto.- Gdzie mam jechać? Do domu Jacka czy do twojego mieszkania?- Pyta po długiej, ale przyjemnej ciszy. Spoglądam na czarny zegarek na nadgarstku.

-Właściwie to jedź w kierunku domu, a ja ci powiem gdzie skręcić. Odbierzemy dzieciaki ze szkoły.- Z kieszeni skórzanej kurtki wyciągam telefon i piszę wiadomość do Whita, który pewnie siedzi w wytwórni.- Henry cię polubił.- Dodaje, a mężczyzna uśmiecha się szeroko.

-To pewnie dlatego, że cały czas bawię się z nim samochodzikami.- Mówi, skręcając.- Zastanawiam się, ile czasu John spędza z nimi.- Spogląda przelotnie na mnie.

-Wbrew pozorom dużo.- Uśmiecham się.- Codziennie robi im śniadanie, kanapki do szkoły i pomaga im w nauce jak wróci, bawi się z nimi, rozmawia, zawsze przed snem coś opowiada.- Wymieniam.- Może i jest pracusiem, ale kocha je nad życie.- Milknę i nie odzywam się aż do momentu, w którym pokazuję mężczyźnie gdzie ma skręcić. Jay parkuje naprzeciwko wejścia do szkoły, tak, żeby od razu nas zauważyli i wysiadamy z samochodu. Niebieskooki opiera się o maskę, a ja staję przed nim i przechylam lekko głowę.

-Hej, a gdzie ty masz szalik? Przecież będzie ci zimno.- Pstryka mnie w nos, a ja robię dodatkowy krok do przodu i wpadam w jego ramiona.

-Ciepło mi.- Kładę głowę na jego klatce piersiowej i wsłuchuję się w micie jego serca. Ten nachyla się i przejeżdża nosem, po mojej odsłoniętej szyi, a po moim ciele przechodzi dreszcz.- Ej!- Odchylam się i patrzę prosto w jego oczy.- Co to miało być?

-Ubierz szalik, to przestanę.- Uśmiecha się szeroko, a ja chcąc, nie chcąc wracam do auta. Moment później wracam do niego, ale tym razem siadam na masce.- Tak się zastanawiam.- Odzywa się, a ja spoglądam na jego profil.- Czy jak David tak cię smyrał, to też tak reagowałaś?- Spogląda na mnie z powagą, jakby to było naprawdę dla niego ważne.

-Szczerzę?- Pytam, a ten zagryza wargę, potwierdzając.- Nie pozwalałam mu na nic. Tak naprawdę nawet się nie całowaliśmy.- Wyznaję.- Moje usta należą tylko do ciebie.- Wyszeptuje, a ten odwraca się i łączy nasze wargi w delikatnym pocałunku, który przerywają nam dwa urocze stworki.

-Ciocia i wujek!- Krzyczy ten młodszy. Odrywam się od muzyka i spoglądam na chłopca.

-Henry i Scarlett!- Przedrzeźniam go, a ten wystawia w naszym kierunku ręce.- O nie. Jesteś już za duży na noszenie na rękach.- Zeskakuję z maski i mierzwię jego brązowe włoski.- To, że tata cię ciągle nosi, nie znaczy, że ja też będę.- Kucam i poprawiam mu szalik i dosuwam go końca kurtkę.- Wskakujcie do samochodu.- Dzieciaki posłusznie zajmują miejsca z tyłu, a ja spoglądam na Jareda, który ciągle opiera się o pojazd i przygląda mi.- No co?- Pytam w końcu.

-A sama szalika ubrać nie chciałaś.- Mruczy, a ja szybko cmokam go w wargi.

-Nie marudź.- Idę śladem dzieci i również zajmuję miejsce w aucie, ale z przodu. Odwracam się do nich.- Pasy zapięte?- Dwie głowy kiwają się w górę i w dół.- W takim razie ruszamy. Jak było w szkole?

-Henry znów pobił się z Jacobem.- Odzywa się po raz pierwszy dziewczynka.

-Cholera.- Mruczę, ale nie na tyle cicho, żeby tego nie usłyszały. Leto włącza się do ruchu, jednocześnie spoglądając na mnie z uniesioną brwią.

-A tata mówił, że to słowo jest brzydkie i nie wolno nam go używać.- Krzywię się, słysząc brunetkę.

-Bo wasz tata ma racje. Jeśli kiedykolwiek usłyszę to słowo z waszych ust, to nie dostaniecie obiadu, jasne?- Przyglądam się im w lusterku.- Teraz, młody, mów o co tym razem poszło?

-Bo on jest głupi!- Buczy chłopiec, a ja wzdycham. I jak mu wytłumaczyć, że nie wolno bić kolegów.

-Wiesz ilu ja znam głupich ludzi?- Zaczyna niebieskooki, skręcając.- Począwszy od mojego brata, ale jakoś ich nie biję i ty też nie powinieneś.

-Ale wujek Shannon nie jest głupi.- Uśmiecham się, a że akurat stoimy na światłach, muzyk obraca się do tyłu z uniesioną prawą brwią.- No może trochę.- Przyznaje ze śmiechem.

-No widzisz.- Z powrotem patrzy na drogę, wjeżdżając na ulicę, na której mieszka Gillis.- Więc, ty też nie bij tego chłopczyka. Bo to bardzo nie ładnie i jeśli jeszcze raz się to powtórzy, to już nigdy się z tobą nie pobawię, jasne? – Zajeżdża pod bramę i spogląda na mnie.- Znasz kod, prawda?- Pyta, wskazując na klawiaturę z cyferkami.

-091077- Dyktuję, a ten wklepuje liczby, dzięki czumu brama się odsuwa.

-To twoja data urodzenia.- Mówi.

-Jack stwierdził, że moja data urodzenia jest najbezpieczniejsza i przynajmniej nie zapomni o mnie.- Uśmiecham się.- Gdyby dał dzieciaków, swoją albo Karen ktoś mógłby się domyślić.- Tłumaczę.

-W sumie racja.

                                *                      *                      *

Siadam na stopach i przyglądam się jak Scarlett rozwiązuje zadania z matematyki, jednocześnie sprawdzając, czy nie robi jakiś błędów. W końcu dziewczynka zamyka zeszyt i spogląda wyczekująco na mnie.

-Mogę już iść?- Pyta, wpatrując się na mnie.

-To na pewno wszystkie zadania?- Kiwa główką, a jej brązowe loczki latają we wszystkie strony.- W takim razie uciekaj.- Dziewczynka podnosi się z małego krzesełka i biegnie w kierunku dywanu, gdzie Jared z Henrym bawią się samochodzikami. Ja również się podnoszę, z tym wyjątkiem, że ja idę do kuchni.- Głodni?- Wołam.

-Nie!- Odpowiadają mi dwa głosy. Biorę więc tylko butelkę wody i wracam do pomieszczenia, gdy drzwi wejściowe się otwierają i pojawia się Jack.

-Cześć, Lizi.- Uśmiecha się szeroko i cmoka mnie w czoło.- Gdzie ukrywają się moje łobuzy?- Pyta, a po chwili obok niego pojawiają się dwa stworki.

-TATA!!!- Wrzeszczą, a ja zatykam uszy.

-Hej, cicho, bo ciotka ogłuchnie przez was.- Bierze dzieci na ręce, a ja wracam do salonu, do Jareda. Siadam obok niego na dywanie i szturcham łokciem.

-Masz jeszcze energię do zabawy?- Mruczę, odkładając głowę na jego ramieniu.

-Do zabawy z tobą, zawsze.- Rusza brwiami, a ja wybucham śmiechem.

-Nie oto mi chodziło, głupku.- Podnoszę się i całuję go lekko.

-Nie miziajcie się przy dzieciach.- Komentuje White, odkładając swoich potomków na sofę.- Dzwoniłem do kolesia od mieszkania. Jeśli zależy ci na czasie, możesz zrezygnować z umowy w tym tygodniu.

-Naprawdę?- Zagryzam wargę, wpatrując się w czarnowłosego.

-No tak. W wytwórni też nic cię nie trzyma, więc spakujesz się i możesz wyjeżdżać.- Wzrusza ramionami. Zrywam się z podłogi i wtulam w niego.

-Uwielbiam cię.- Mruczę w jego czarną koszulkę, a ten śmieje się cicho.

-Wiem, Lizi, wiem.

-Kiedy wraca Karen? Nie zostawię cię samego z tymi łobuzami.- Odsuwam się na kilka centymetrów.

-Pojutrze wieczorem, ale dam sobie radę. Henry, chcesz odwiedzić ciocię Roxie w wytwórni?- Zwraca się do chłopczyka, a ten podskakuję na kanapie.

-TAK!!!- Spoglądam z powątpieniem na mężczyznę.

-Chyba zwariowałeś. Rozpętasz trzecią wojnę światową, zabierając go do pracy.- Może i Henry uwielbia odwiedzać ojca w wytwórni, ale jednocześnie Roxanne tego nie znosi. Tylko nie jestem pewna dlaczego. Może przez to, że mały Gillis demoluje wszystko na swej drodze, a może przez to, że dziewczyna ledwo radzi sobie z jego ojcem.- Jay, zostajemy tu, dopóki nie wróci Ruda.- Ogłaszam, a Jack wywraca oczami.

-No przecież nie będzie aż tak źle.

-Będzie jeszcze gorzej. Zresztą, koniec tematu. Jesteś głodny? Póki jeszcze tu jestem, mogę ci ugotować coś porządnego.

-Cholera.- Mówi Henry, ni stąd ni zowąd, a ja otwieram szeroko usta, mierząc spojrzeniem chłopca.

-Henry Lee, czy ja się przesłyszałem, czy jednak coś powiedziałeś?- Mały, kręcony brunecik kiwa główką w górę i w dół.- Kto cię nauczył takich brzydkich słów?- Palec chłopczyka zmierza prosto w moją stronę, a ja jedyne co mogę zrobić, to wyrzucić ręce w górę.

-To nie ja!- Czarnowłosy unosi prawą brew do góry, zresztą podobnie jak Jared.- No dobra, raz czy dwa mi się wymsknęło.- Dodaję.- A ty, stworze, nie dostaniesz obiadu, tak jak obiecałam.  

74. WSZYTSKIE NIEDOKOŃCZONE SPRAWY

13 marca 2011

Budzę się wtulona w coś ciepłego. Otwieram oczy, przypominając sobie cały wczorajszy dzień, a mój wzrok kieruję się w stronę Jareda. Moje serce przyśpiesza i skacze z radości, że to on jest tu ze mną. Próbuję się podnieść, nie budząc przy tym mężczyzny, ale zatrzymują mnie jego ramiona.

-Nie uciekaj mi jeszcze.- Mruczy, z ciągle zamkniętymi powiekami.- Nie spałem tak dobrze od roku.- Otwiera oczy, a ja tonę w jego niebieskich tęczówkach. Kładę się z powrotem obok niego.

-Masz problemy ze spaniem?- Pytam, wpatrując się w brudnobiały sufit.

-Coś takiego.- Odpowiada.- Nie mogę zasnąć, a jak już mi się to uda, to po chwili budzi mnie jakiś koszmar.- Tłumaczy, a mi przypominają się własne sny, przez które czasem nie mogę zasnąć.

-Ja też tam mam.- Odzywam się, odnajdując jego dłoń. Delikatnie przejeżdżam po jego kostkach, a ten łączy nasze palce.

-Jesteś moim lekarstwem na zło.- Szepcze, przekręcając się na bok.- Bardzo cię kocham.- Wyznaje, wpatrując się w moje oczy.

-Ja też cię kocham i nigdy nie przestałam, ale jak wyobrażasz sobie to wszystko? Ty masz trasę, ja pracę.

-Olivio Carriee Richardson, czy ci się to podoba, czy też nie, ale jedziesz w trasę ze mną. Nie chcę cię stracić już nigdy więcej.- Kładzie rękę na moim policzku i delikatnie gładzi kciukiem moją skórę. W mojej głowię analizuję wszystkie plusy i minusy wyjazdu i mimo, że w moim mniemaniu tych drugich jest więcej, chociaż raz w życiu postanawiam zaryzykować.

-Zgadzam się.- Odzywam się, a muzyk marszczy brwi.

-Mówisz serio?- Dopytuje, a ja potwierdzam, kiwając głową.

-Tak.- Wypuszczam gwałtownie powietrze z ust, po czym zaczynam się śmiać.- Cholera, właśnie uświadomiłam sobie, że jeszcze nigdy na nikim nie zależało mi tak jak na tobie. Zrobię dla ciebie wszystko, rozumiesz? Tylko nie każ mi nikogo zabijać, bo w więzieniu wyląduję.- Muzyk dołącza do mojego śmiechu.

-A już zaczynałem się cieszyć, że wreszcie pozbędę się Shannona.- Komentuje, całując mnie w nos i przez moment mam wrażenie, że znów jesteśmy w kamienicy w NY.

-Jay?- Odzywam się, poważniejąc.- Sprzedałam mieszkanie.- Mówię, zastanawiając się jak zareaguje.

-Wiem.- Otwieram usta ze zdziwienia.- Jestem nowym właścicielem.- Uśmiecha się, a ja marszczę brwi. Przecież wiem komu sprzedawałam i to na pewno nie był on. Już otwieram usta, żeby coś powiedzieć, ale on mnie uprzedza.- Zmusiłem kolesia od oświetlenia, żeby je kupił, a potem odkupiłem je od niego.- Tłumaczy.- Nie mogłem pozwolić na to, by to miejsce należało do kogoś innego.- Podnoszę się gwałtownie do pozycji siedzącej.- Coś się stało?- Pyta Leto z obawą w głosie. Odwracam się w jego kierunku i uśmiecham lekko.

-Nie, po prostu wciąż nie mogę uwierzyć, ze tu jesteś. Przecież ja cię tak bardzo skrzywdziłam.- Macham dłonią przed oczami, próbując odpędzić łzy.- Przecież powinieneś mnie nienawidzić całym sercem.- Pociągam nosem, a łzy ignorują moje starania i po chwili spływają po moich policzkach. Jared podnosi się i przyciąga mnie do siebie, obejmując mnie mocno.

-Co ja ci kiedyś mówiłem o nienawiści?- Pstryka mnie w nos.- Kocham cię najbardziej na świecie. I swoim postępowaniem zraniłaś też siebie, nie zapominaj o tym.

-Przepraszam.- Wyrywam się z jego objęć.- Idę pod prysznic.- Mruczę, uciekając do łazienki. Rozbieram się i włączam lodowatą wodę, żeby się pobudzić. Nie wiem ile czasu stoję pod strumieniem, ale gdy zaczynam trząść się z zimna, wychodzę. Ubieram się w zwykłe, czarne dżinsy i jakąś starą koszulkę. Biorę głęboki wdech i otwieram drzwi, ale mężczyzny już w sypialni nie ma. Garbię się lekko i podążam w kierunku kuchni. No, o ile można to tak nazwać, bo to po prostu malutki salonik z blatem, kuchenką i lodówką na jednej ze ścian i małym stołem z dwoma krzesłami. Przez te kilkanaście tygodni, które tu spędziłam, to mi wystarczyło. Przy stoliku zauważam już ubranego muzyka.- Już jestem.- Odzywam się lekko.

-Olivia.- Zaczyna, a ja podchodzę bliżej i dostrzegam, że w dłoniach obraca pierścionek. Ten sam, który przez dwa lata nosiłam na palcu. Podnosi się i staje obok mnie.- Chcę, żebyś go miała.- Wręcza mi przedmiot.- Możesz z nim zrobić co tylko ze chcesz.- Przyglądam się wyrytym na nim znakom i po prostu zakładam na palec, czując że to jego miejsce i jednocześnie obiecując sobie, że już nigdy go nie ściągnę. Wracam spojrzeniem do niebieskookiego, który uśmiecha się leciutko.- Jesteś pewna?- Kiwam głową.- Nawet nie wiesz, jaki jestem w tej chwili szczęśliwy.- Przybliża się i całuje mnie czule, a ja czuję tyle miłości, jak jeszcze nigdy.- Mam rozumieć, że zaczynamy wszystko od początku?- Po raz kolejny potwierdzam, a mój brzuch się odzywa.- Chyba jesteś głodna.- Śmieje się cicho.- Siadaj, ja zrobię śniadanie.- Zajmuję jego poprzednie miejsce i przyglądam się jego ruchom. Podchodzi do lodówki i przez chwilę stoi z głową w urządzeniu.-Przestałaś być weganką?- Pyta.

-Nie?- Marszczę brwi, zastanawiając się, co takiego mógł tam znaleźć.

-Palisz?- Znów rzuca pytanie, a ja wybucham śmiechem. Leto odwraca się, a w dłoniach trzyma paczkę papierosów i jogurt malinowy.- To jest śmieszne?

-Nie palę. To Jacka. Czasem u mnie nocuje, bo ostatnio ma kłopoty z Karen, więc jak znajdziesz jakieś męskie ciuchy, to wszystko jego.- Wzdycham, podwijając nogi pod brodę.- Wiesz, White ciągle pracuje i w wytwórni siedzi chyba dłużej niż w domu, a Ruda ma trasę, ostatnio też jakieś pokazy w Europie.- Opieram głowę na kolanach.- Próbuję im jakoś pomóc, ale mam wrażenie, że tylko ja staram się naprawić ich związek. A Jackie mi tylko w tym przeszkadza. To jemu powinno zależeć, a nie mi.- Unoszę wzrok akurat w momencie, gdy niebieskooki stawia na blacie zwykły, biały kubek z kawą.

-Znalazłem tylko to.- Przysuwa sobie drugie krzesło i siada naprzeciwko mnie.- Może tak właśnie miało być i nie byli sobie przeznaczeni?- Łapie moją dłoń i ściska lekko.

-Już sama nie wiem. Chcę im się po prostu odwdzięczyć za to wszystko co dla mnie zrobili przez ten rok. Nawet nie wiesz jak mi pomogli.- Upijam łyk napoju.- Przepraszam, że tak ciągle gadam.- Wzdycham.- Opowiedz jak tam życie w trasie.

-Szczerzę?- Potwierdzam, a ten drapie się po włosach.- Okropnie. Uciekam w pracę i ze wszystkimi się kłócę. Nie wiem czy wiesz, ale mamy Olitę w zespole.

-Współczuję z całego serca. Ja z nim tygodnia nie wytrzymałam.

-To prawda, jest strasznie wkurzający, ale to jedyna osoba, która nie reagowała na moje krzyki i nie obrażała się.

-A co u Constance? Bardzo mnie znielubiła za to, że od ciebie odeszłam?- Uważam, żeby po raz kolejny nie użyć słowa „nienawiść", co wychodzi mi chyba dobrze.

-Była zrozpaczona, bo straciła jedyną córkę. Za to Shan, mimo, że wczoraj mówił, ze za tobą tęsknił...- Przerywam mu.

-Wiem. Napisał do mnie kiedyś maila. Wtedy gdy się upiłeś.- Dodaje, a ten uśmiecha się lekko.

- Wiesz, może ja skoczę do jakiegoś sklepu, bo przeszukałem całą kuchnię i nie znalazłem nic zdatnego do jedzenia.- Nachyla się i cmoka mnie w nos.- Gdzie znajdę najbliższy spożywczak?

-Na przeciwko.- Uśmiecham się lekko, a ten podnosi się.

-W takim razie zaraz wracam.- Kieruje się w stronę drzwi, które gwałtownie otwiera i staje jak zamurowany.- Chyba masz gościa.- Mruczy, a ja marszczę brwi, odkładając kawę na stolik.

-Macie.- Poprawia Jack wchodząc do środka.- Leto, nawet nie waż się uciekać.- Łapię mężczyznę za ramie i prowadzi na jego poprzednie miejsce, czyli krzesło obok mnie.- Co wy sobie wyobrażacie? A ty, baranie?- Zwraca się do niebieskookiego.- Myślałem, że jakoś zaopiekujesz się Olivią. Wiecie jak się o was martwiliśmy. Zniknęliście bez śladu, nie odbieracie telefonów.

-Przykro mi, ale mój został w twoim samochodzie, Sherlocku.- Fuczę, bo czasem naprawdę nie znoszę, gdy White zachowuje się jak mój starszy brat.

-Nie tym tonem, Lizi. Martwię się.- Przeczesuje włosy palcami.- A ty, co masz na swoją obronę?- Zwraca się do Jareda.

-Chyba zostawiłem komórkę w motelu.- Odpowiada nie pewnie.

-Więc twój brat to sierota.- Jack opiera się o blat, po czym zauważa paczkę fajek leżących obok.- Ahh... Dobrze, że je tu zostawiłem.- Mruczy i wyciąga jednego.

-Idź na balkon.- Mówię.- A ty, Jay, miałeś skoczyć do sklepu.- Przypominam.

-Już znikam.- Młodszy Leto po raz kolejny się podnosi i wychodzi z mieszkania, a ja idę za drugim muzykiem na mały tarasik, gdzie ten zatruwa siebie, mnie i cały świat.

-Sześć minut, kretynie.- Mruczę, siadając na parapecie. John odwraca się i opiera o barierkę twarzą do mnie, po czym gasi papierosa. Odkąd przeczytałam ile jeden przedmiot odbiera życia, ciągle męczę tym Whita.

-Pogodziliście się?- Pyta cicho, a ja niepewnie potwierdzam.- Bardzo się cieszę. Naprawdę.- Przybliża się i zamyka mnie w mocnym uścisku.- Kocham cię jak siostrzyczkę i bardzo zależy mi na twoim szczęściu, wiesz?- Odchyla mnie na kilka centymetrów.- Mam nadzieję, że już nigdy nie zrobisz takiego głupstwa jak rok temu.- Całuje mnie w czoło.

-A ty co robisz ze swoim życiem, co?- Zakładam ręce na piersi.- Przecież ty i Karen...- Przerywa mi.

-To koniec. Rozwodzimy się.- Przymyka powieki.- Wiesz, że się starałaś, ale to nasza wspólna decyzja. Zrozum, tak będzie lepiej.

-A co z dzieciakami?- Dopytuję.

-Nie wiem, ale nie chcę żebyś się obwiniała, bo wiem, że to robisz.- Uśmiecha się lekko.- Zdaje się, że to tylko i wyłącznie moja wina. Jasne, kochałem Karen, ale to chyba było bardzo przelotne uczucie, bo moje serce należy do kogoś innego.- Spuszcza wzrok.

-Zauważyłam.- Mruczę.- W takim razie dlaczego pozwoliłeś jej odejść?

-Tak naprawdę nigdy nie pozwoliłem. Jestem przy Megan zawsze, gdy mnie potrzebuje. Chociaż teraz ma męża. Zawsze bez wyjątku jej wysłucham, bo ją kocham, tak jak Jared kocha ciebie.

73. MIAŁ BYĆ ŚLUB

12 marca 2011

Poprawiam czarny krawat, przyglądając się odbiciu w lusterku. Przeczesuję włosy, które wyglądają teraz w miarę normalnie, w przeciwieństwie do mojego życia. Za nie całą godzinę zrobię coś, czego mam nadzieję, nie będę musiał żałować.

-Shan, gotowy na popełnienie największej głupoty w naszym życiu?- Pytam, a ten wychyla się z łazienki, wystrojony w porządny garnitur. Chyba nigdy nie widziałem go tak eleganckiego.

-Popełnialiśmy większe głupoty.- Puszcza mi oczko, uśmiechając się cwano, a ja kręcę głową z politowaniem. Ponownie spoglądam na szklaną taflę.

-A co jeśli ona jest z nim szczęśliwa?- Perkusista wzdycha, ale nie jest w stanie odpowiedzieć, bo przerywa mu mój telefon. Spoglądam na wyświetlacz. WHITE. Odbieram.- Już wychodzimy.- Mówię.- A gdzie ty jesteś? Miałeś być u nas godzinę temu.

-Lizi mnie potrzebuje.- Odzywa się.- Chce pogadać, jeszcze przed tym całym cyrkiem. Musicie przyjechać sami. Bo macie samochód?

-Coś się stało? Ma wątpliwości?- Dopytuję.

-Do cholery jasnej, nie wiem. Stoję w korku pół kilometra od tego całego kościoła. Macie ten samochód, czy mam coś załatwić?

-Mamy. Napisz jak się czegoś dowiesz.

-A wy się lepiej nie spóźnijcie, bo inaczej ja to wszystko przerwę, jasne?- Wywracam oczami.

-Jak słońce.- Rozłączam się, nie czekając na to co powie.- Jedziemy sami.- Ogłaszam, zgarniając kluczyki z szafki.- I to ty prowadzisz.- Rzucam je bratu.

-Hej, ho, do pracy by się szło…- Wyśpiewuje Shan, wychodząc z naszego pokoju hotelowego.

Czterdzieści minut później stoimy przed kościołem, w którym ma się odbyć uroczystość. Przyglądam się budowli. Jack od naszej rozmowy nie odezwał się, a ja coraz bardziej się niepokoję. Wszystko powinno już trwać.

-Dobra, spinaj dupsko, brachu i do roboty. I tak jesteśmy do tyłu z czasem.- Biorę głęboki wdech i wysiadam z wypożyczonego forda.- Ja tu poczekam.- Dodaje.- A ty leć odzyskać miłość swojego życia.- Po raz kolejny puszcza mi oczko.- Tylko nie stchórz!- Grozi mi palcem. Wzdycham, przypominając sobie uśmiech Olivii i nogi same wiodą mnie pod drzwi budynku. Otwieram je zamaszystym ruchem i z zamkniętymi powiekami krzyczę.

-STOP!- Otwieram oczy szeroko, nie wierząc w to co widzę…

OLIVIA

Spoglądam na gości, siedzących w ławkach, zatrzymując swój wzrok na Jacku, który ciągle spogląda na zegarek, to na drzwi, a skończywszy na mnie. Czuję się jakoś pewniej odkąd dowiedział się co planuję, ale jednocześnie chciałabym by był tu ktoś jeszcze. Ten na którym naprawdę mi zależy, ale skoro go nie ma muszę zrobić to sama. David wypowiada „tak”, a kapłan zwraca się do mnie.

-Czy ty Olivio Carrie Richardson bierzesz Davida Joe Gunna za męża?- Uśmiecham się szeroko, patrząc głęboko w ciemne oczy blondyna, całkowicie różne od błękitnych tęczówek Jareda.

-Nie.- Na jego twarzy pojawia się zaskoczenie, prawdopodobnie tak duże jak na twarzach wszystkich obecnych, oprócz Whita, który wie o wszystkim. Ponownie obracam głowę i spoglądam na czarnowłosego, który uśmiecha się w taki sposób jak ja, podobnie jak Terry, Emily, Tony, Henry, bliźniacy, Lomax, Annie i jeszcze parę osób, które przyszły tu dla mnie. Wracam spojrzeniem do mojego niedoszłego męża, a moja dłoń serwuje mu soczystego liścia.- To za uderzenie mnie wczoraj.- Mówię, ściskając dłoń w pięść. Tym razem obrywa po całości.- A to za zdradzenie mnie, chociaż nie byliśmy jeszcze małżeństwem. Zdrada to coś czego nie przebaczam, powinieneś to wiedzieć.- Unoszę wysoko głowę i ignorując jego wściekłe spojrzenie, podążam w kierunku drzwi, które nagle się otwierają. Z zaskoczeniem przyglądam się mężczyźnie, który krzyczy.

-STOP!- Przykładam rękę do ust. Czyli jednak przyszedł. Nagle jego oczy wyglądają jak obiektywy aparatu. Tak jakby dopiero teraz mnie dostrzegł. Uśmiecham się, a do moich uszu dociera kolejny krzyk. Tym razem ojca.

-Uciekajcie!- Rzucam się biegiem, by jak najszybciej dotrzeć do wyjścia, do Jareda, a goście siedzący po mojej stronie zaczynają klaskać. Zatrzymuję się przy muzyku, ale ten ciągnie mnie dalej. Moment później pakujemy się na tył jakiegoś samochodu.

-Jedź!- Warczy brunet. Spoglądam przez szybę i dostrzegam wściekłego Davida, stojącego przed budynkiem, który powoli znika za rogiem. Odwracam głowę w drugą stronę i tonę w niebieskich tęczówkach. Przełykam ślinę

-Co tu robisz?- Pytam, zagryzając wargę. Ten wzrusza ramionami.

-Chyba chcę cię odzyskać.- Uśmiecham się.- Nie mogę znieść dłużej życia bez ciebie.

-A ja tym bardziej.- Spoglądam na kierowcę, który wymruczał te słowa.- Wiesz jaki on jest irytujący bez ciebie?

-Shan, tęskniłam.- Mężczyzna odwraca się na moment, a w jego ciemnych oczach dostrzegam iskierki szczęścia.

-Ja za tobą też, mała.- Puszcza mi oczko.

-Chyba jestem egoistą.- Odzywa się Jay, opierając o siedzenie. Tym razem przyglądam mu się z uwagą.- Chciałem zepsuć twój ślub.- Wybucham śmiechem, do którego i on się dołącza.

-Chyba zrobiłam to pierwsza. Dobrze, że dotarliście na czas.

-Wiedziałaś co planujemy?- Dziwi się, a ja z uśmiechem potwierdzam.

-Jack mi wszystko wyznał, gdy ja powiedziałam mu o moim planie. Nie zadzwonił do ciebie, bo prawie spóźniłabym się na swój ślub.- Robię słodką minę, a ten kręci głową z politowaniem.

-Typowe.- Wyszeptuje. Nachylam się w jego stronę.

-Przepraszam.- Mówię, tym samym tonem głosu.- Musiałam przemyśleć to wszystko i dać nam czas.- Zerkam na jego dłonie, które teraz wędrują do mojego policzka.

-Dobrze, że nie potrzebowałaś więcej czasu, bo wyszłabyś jeszcze za tego dupka.- Wyszeptuje, wprost w moje usta, po czym łączy nasze wargi. Brakowało mi tego i nie wiem jak mogłam przeżyć choć dzień bez jego pocałunku.

-Jesteśmy na miejscu.- Przerywam nam głos Shannona.- Wiem, że jesteście w trakcie bardzo ważnego momentu, ale nie możemy siedzieć wieki w tym samochodzie.- Spoglądam na perkusistę, po czym otwieram drzwi auta. Przyglądam się jakiemuś podrzędnemu motelowi, pod którym się zatrzymaliśmy.- Przepraszamy za miejsce, ale tak wyszło.- Starszy z braci wzrusza ramionami, a ja uśmiecham się szeroko.

-Podoba mi się.

-Jesteś niepoprawna politycznie, Olivio Richardson.- Czuję obecność Jareda za sobą.

-Możemy się przejść i porozmawiać?- Odwracam się do niego i kiwam głową, zgadzając się.

-A masz może coś, w co mogłabym się przebrać?- Nagle dociera do mnie w jakiej sytuacji właśnie się znaleźliśmy. Przez rok nie odezwaliśmy się do siebie ani słowem, a nawet gdyby próbował to zrobić, nie wiedziałby gdzie jestem, bo jak tchórz uciekłam do Jacka, a poza tym pewnie był zajęty trasą. Zastanawiam się tylko, czy on też przeżył nasze rozstanie tak jak ja. Przebieram się w jego czarne spodnie, które są kilkanaście centymetrów za długie i jedną z jego bluz. Jedną z tych, które to ja mu namalowałam. Wychodzę z łazienki, uprzednio podwijając nogawki.

-Przypomina mi o tobie.- Mówi, wskazują na górną część garderoby. Chyba nadal czyta mi w myślach. Uśmiecham się lekko, wychodząc z pomieszczenia. Idziemy przed siebie w ciszy, którą w końcu przerywam.

-Nadal o niej czasem myślisz?- Pytam, a on spogląda na mnie z bólem.

-Codziennie.- Wyszeptuje.- Jej strata boli mnie z taką samą siłą jak na początku.- Dodaje.- A bez ciebie, bolało to jeszcze bardziej.

-Przepraszam, ale ja nie umiałam…- Urywam, nie wiedząc co tak naprawdę chcę powiedzieć. Że nie umiałam poradzić sobie ze stratą dziecka? Czy, że patrząc na niego, czułam się źle? A bez niego jeszcze gorzej?

-Nie musisz nic mówić.- Obserwuję jak wkłada dłonie do kieszeni. Zatrzymuję się nagle, nawet nie myśląc co robię.

-Muszę, bo to ja rozwaliłam nasz związek.- Muzyk odwraca się w moją stronę.- Nie umiałam sobie z tym poradzić. Nie mogłam spać po nocach, ciągle myślałam o tym jakby wyglądało nasze życie z Melody.- Jared bierze głęboki wdech.

-Ale ja nie byłem lepszy.- Wymrukuje.- Uciekłem w prace. Nagraliśmy tą płytę, potem wymyśliłem tą durną trasę. Ja też jestem tym winnym.- Przygląda mi się ze smutkiem.- I wydawało mi się, że to pomoże, ale tak nie było. Teraz to wiem. Bo jedyne o czym myślałem przez ten cały rok byłaś ty i Melody. I znów stałem się Jaredem z przed ciebie i wyżywałem się na wszystkich i nienawidzę być tym Jaredem, ale tylko przy tobie jestem inny. Bo przy tobie jestem sobą i mam nadzieję, że damy sobie drugą szanse.- Uśmiecham się lekko.

-Bardzo chciałam to usłyszeć.- Szepczę, wtulając się w jego ciało.- Bardzo za tobą tęskniłam.- Wdycham jego zapach, który od zawsze przypominał mi o domu.

72. I'M SHAKIN'

20 grudzień 2010

Wchodzę do hali, w której nagrywany jest teledysk. Zatrzymuję się jakieś pięć metrów od nagrywanej sceny, jednak, gdy tylko wokalista i jednocześnie gitarzysta mnie zauważa, przerywa. To dziwne, bo mimo, że jestem fotografem w wytwórni, nie jestem w tym projekcie.

-Lizi, co tu robisz?- Ściąga czarną gitarę i odstawia na stojak, a ja podchodzę bliżej, przy okazji robiąc mu kilka zdjęć.

-Przyszłam cię odwiedzić. I powiedzieć o czymś.- Przytulam go i całuje w policzek.- Mam nadzieję, że ci nie przeszkadzam.

-Ty nigdy nie przeszkadzasz. Jesteś moją cholerną przyjaciółką.- Puszcza mnie, po czym odwraca go współpracowników.- Przerwa!- Krzyczy, prowadząc mnie na środek.- Siadaj.- Wskazuje na wzmacniacz, a ja na niego wskakuje. Czarnowłosy staje przede mną. Łapię go za marynarkę. Pierwsze co zwróciło moją uwagę, to właśnie jego ubranie, a raczej kolor.

-Niebieski? Nie poznaje cię, White.- Zagryzam wargę.

-Gdybym mógł, to bym po zmienił, ale ja tego nie wybieram, tylko styliści i inni… Rzygam tym wszystkim.- Zdejmuje marynarkę, kapelusz i poluzowuje krawat.- Chociaż Karen mówi, że niebieski mi pasuje.- Wzdycha.- No dobra, mów, po co tu przyszłaś? Myślałem, że masz jakąś sesje teraz.- Mruży oczy i uderza mnie w kolano.

-Wychodzę za mąż.- Oznajmiam, a ten robi zdziwioną minę.

-Pogodziłaś Się z Jaredem?- Uśmiecha się, a teraz to na mojej twarzy pojawia się zdziwienie.

-Wychodzę za Davida.- Poprawia go, a ten się krzywi.- Ślub będzie w marcu, bo kończy mu się wiza.

-Lizi, nie rób tego.- Mówi, a ja otwieram lekko usta.- On nie jest dla ciebie.- Podwijam nogi pod głowę.- Wykorzysta cię.

-Nie mów tak.- Zagryzam wargę.

-Będę mówić, bo to nie jest facet dla ciebie. Kiedy zrozumiesz, że chcę dla ciebie jak najlepiej i traktuję cię jak własną siostrę? To małżeństwo się nie uda.

-Nie wiesz tego. Rozmawiałeś z nim dwa razy.- Przyglądam się gitarze, odstawionej za nim.- Niby kto byłby dla mnie idealny?- Wzdycham. Co jak co, ale jego zdanie jest dla mnie bardzo ważne.

-Na pewno nie David. Wiesz, dlaczego zgodziłaś się za niego wyjść? Bo jest całkowitym przeciwieństwem Jareda. Dlatego to robisz?- Zaciskam szczękę.

-Wiesz, co? Mam cię dość.- Zeskakuję z wzmacniacza i staję naprzeciwko niego. Jest ode mnie o wiele wyższy, ale  to nie przeszkadza mi patrzeć na niego z pewnością, chociaż tak naprawdę cała się trzęsę w środku.- Myślałam, że się ucieszysz, że wreszcie ułożyłam sobie życie.

-Nie ułożyłaś, ty je ciągle niszczysz.- Mrożę go wzrokiem i odwracam się.- Olivia, proszę cię, przemyśl to wszystko.- Ruszam w stronę wyjścia.- Lizi!- Woła muzyk, ale ja go ignoruję. Wychodzę na świeże powietrze i biorę głęboki wdech, a moje oczy zachodzą łzami. Kieruję się w stronę mieszkania, które wynajmuję od miesiąca.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że Jack ma całkowitą racje. Zgodziłam się na układ Davida tylko  dlatego, że jest całkowitym przeciwieństwem Jareda. Jest blondynem, ciemnookim, który pracuje w świecie muzyki, tylko dla pieniędzy.

JARED

Przekręcam kluczy w drzwiach i wchodzę do budynku, w którym nagraliśmy ostatnią płytę. Włączam światło, a salon rozświetla się. Na szklanym stoliku leżą listy, które w czasie mojej nieobecności zebrała mama. Odkładam plecak przy drzwiach i chwytam wszystkie koperty. Przeglądam je idąc na piętro. Zatrzymuję się dostrzegając pismo Olivii. Rzucam resztę korespondencji i wprost rozszarpuję papier. Moje serce biję w zaskakującym tempie, gdy wyciągam kartkę, która okazuje się być zaproszeniem na ślub. Po raz kolejny zamieram, ale tym razem moje serce pęka na milion kawałków. Tak po prostu, w jednej sekundzie cała nadzieja znika i wiem, że już nigdy nie będę szczęśliwy.

                                *                      *                      *

Połykam ostatni łyk whisky, gdy drzwi pokoju się otwierają i staje w nich mój młodszy brat. Próbuję się podnieść z podłogi, ale nie za bardzo mi to wychodzi.

-Wynoś się stąd!- Krzyczę, ciągle siedząc oparty o ścianę.- Nie chcę cię widzieć!

-Oj, Bro, wiedziałem, że zastanę cię w takim stanie. Ty też go dostałeś?- Macha mi przed nosem zaproszeniem, takim samym jak to przez które jestem w takim stanie. Perkusista siada obok mnie. Łapie butelkę po alkoholu i nachyla nad swoimi ustami, ale nie została ani kropelka.- No wiesz? Żeby bratu nic nie zostawić? Nie martw się, poradzimy sobie.

71 PRACA, PRACA, PRACA

9 czerwiec 2010

Wchodzę do sklepu. Jak najszybciej łapię jabłko i staję w kolejce do kasy, zaraz za mną staje nastolatka. Odwracam się i posyłam jej lekki uśmiech. Jakieś trzy miesiące temu obiecałam Karen, że zacznę na nowo żyć i chyba mi się udaje, choć w małym stopniu, bo płaczę średnio tylko jedną noc tygodniowo, a to dla mnie świetny wynik.

-Przepraszam.- Odzywa się dziewczyna za mną. Ponownie odwracam się.- Jesteś Echelonem?- Pyta, zagryzając wargę, a ja zauważam, że bawię się wisiorkiem z triadą. Tą samą, którą dostałam od rodziców. Od wydania „This is war” stałą się też jednym z symboli zespołu.

-W pewnym sensie.- Odpowiadam.

-Przypominasz trochę dziewczynę Jareda.- Kontynuuje, a ja blednę. A przynajmniej tak mi się wydaje.- Tylko ona ma długie włosy.- Nastolatka wywraca oczami. Podaję kasjerce pieniądze za owoc i po chwili wychodzę ze sklepu. Spacerkiem docieram do wytwórni Third Man Records. Od razu kieruję się do biura Jacka. Pukam lekko w drzwi, a gdy dostaję zaproszenie, otwieram je.

-Gdzie ty się podziewałaś?- Mężczyzna unosi prawą brew w górę, a ja siadam na fotelu, naprzeciwko muzyka.

-W sklepie byłam.- Wgryzam się w jabłko.- Myślałem, że chcesz, żebym zaczęła normalnie jeść.

-W takim razie powiedz mi, czemu nie przyszłaś, gdy zrobiłem ci śniadanie?- Wzdycham cicho.- Nie wzdychaj, tylko obiecaj, że jutro przyjdziesz.

-Obiecuję…- Mruczę cicho, mając nadzieję, że nie usłyszy.

-Co tam mruczysz pod nosem? Głośno i wyraźnie.- Mierzy mnie wzrokiem.

-Obiecuję. Zadowolony?

-Jak nigdy.- Czarnowłosy szczerzy się w moim kierunku.- A teraz, masz dużo pracy. Trzy sesje.- Klaska w dłonie, podnosząc się.- Mam tyle nowych pomysłów, że ci się to w głowie nie mieści. Zresztą mi też się nie mieszczą.- Podnosi się i staje nade mną, pomagając mi wstać, po czym po prostu wyrzuca mnie z pomieszczenia. Wzdycham cicho, wpadając na Roxanne.

-Przepraszam.- Mówię.- Jack mnie wypchnął z biura.- Wskazuję na już zamknięte drzwi.

-Nic się nie stało.- Brunetka uśmiecha się szeroko.- Wiesz może co ten facet planuje? On się w końcu przepracuje. Chociaż odkąd tu jesteś, jakoś odpuścił.

-Żeby on mi cokolwiek mówił. Roxie, nie wiesz z kim mam sesje? Bo nawet tego nie raczył mi powiedzieć.- Kobieta szuka coś w swoich papierach, po czym zamyka je gwałtownie.

-Nic tu nie ma. Zastanawiam się, kiedy on zgłaszać swoje pomysły do administracji, bo ja w końcu zwariuje. Nie zgłasza mi większości projektów i muszę się wszystkiego domyślać.

-Daj mi chwilę czasu, to może uda mi się coś z tym zrobić.- Uśmiecham się.- A teraz lecę na sesje.- Oddalam się od Roxanne i idę prosto do studia. W środku na kanapie siedzi już pięciu mężczyzn. Jeden z nich, ciemnooki blondyn podnosi się i wyciąga w moim kierunku rękę.

-Jestem David Gunn. Ty jesteś Olivia, tak?- Ściskam jego dłoń, potwierdzając.

ROZDZIAŁ SPECJALNY 1- TERRY

26 luty 2010

Jak najwolniej idę w kierunku apartamentu, w którym nadal mieszkam. Mam za duży sentyment do niego, za dużo wspomnień, by tak po prostu je sprzedać. Zatrzymuję się przed budynkiem i biorę głęboki wdech, wchodząc do środka, gdzie jak zwykle przy biurku siedzi Bruce.

-Dobry wieczór.- Uśmiecha się, a mnie jedynie stać na machnięcie dłonią, jednak nagle zatrzymuję się i odwracam w kierunku portiera.

-Olivia wychodziła?- Pytam, a mężczyzna jedynie kręci smutno głową.- Dziękuję, dobranoc.- Wchodzę do windy i wciskam guziczek z ostatnim piętrem. Metalowa pułapka za szybko dociera na odpowiednie piętro. Chcąc nie chcąc po chwili jestem przed swoim mieszkaniem. Otwieram drzwi, a zapewne Olivia zrywa się z sofy i staje przede mną. Otwieram szeroko oczy, dostrzegając, że naprzeciwko mnie stoi kobieta z czarnymi włosami, sięgającymi do ramion i grzywką opadającą na zakrwione od płaczu oczy. Bicie mojego serca przyśpiesza, gdy wpatruję się w ducha.- Elizabeth?- Szepczę.

-Tato?- Pyta, a do mnie dociera, że to moja córka.

-Jesteś bardzo podobna do matki.- Mówię, omijając ją. Idę prosto do kuchni, gdzie z lodówki wyciągam butelkę wody.- Po co ścięłaś włosy?- Wpatruję się w ciemność za oknem,  nie mogę na nią patrzeć.

-Potrzebuję zmiany.- Odpowiada.- Wyjeżdżam jutro. Przed południem mam samolot.- Odwracam się gwałtownie, spoglądając w oczy, które po mnie odziedziczyła.- Mam dość tego miasta. Za bardzo mnie przygnębia.- Opiera się o blat.

-Gdzie lecisz? Wracasz do Paryża? Czy do LA?- Odwracam wzrok, za bardzo ją przypomina.

-Nie mogę ci powiedzieć. Muszę odpocząć od wszystkiego. Ale nie wracam tam.- Przez chwilę zastanawiam się co mam zrobić, ale nic jej nie powstrzyma.

-Odwiedź cię na lotnisko?

-Poradzę sobie.- Uśmiecha się lekko.

-Przeprasza, jestem bardzo zmęczony. Pójdę się położyć. Rano jeszcze porozmawiamy.- Po raz kolejny omijam ją i idę do sypialni. Kładę się na łóżku, nawet nie włączając światła.

                                *                      *                      *

Zatrzymuję się na poboczu i spoglądam pod adres, który podała mi Elizabeth i dostrzegam dziewczynę, zapłakaną, zasmarkaną, ale wciąż piękną. Uśmiecha się leciutko, a ja wysiadam z samochodu i podchodzę do niej.

-Co się stało?- Pytam, a ta macha lekceważąco dłonią.

-Nic takiego. Pokłóciłam się z matką.- Podnosi się na palcach i składa na moim policzku ciepły pocałunek.- Możemy już jechać?- Kiwam głową i otwieram jej drzwi. Zajmuje miejsce pasażera, a ja okrążam auto i siadam za kierownicą. Odpalam i ruszam.

-Chcesz o tym pogadać?- Zatrzymuję się na czerwonym świetle i spoglądam na nią.

-Nie. Chcę o tym zapomnieć.- Zagryza wargę.- Właściwie, nie mam ochoty w ogóle rozmawiać.- Spuszcza wzrok.

-W takim razie mam pomysł.- Skręcam w kierunku plaży i po chwili parkuję na parkingu. Nachylam się do schowka i przeszukuję go, by w końcu znaleźć rozdzielacz i dwie pary słuchawek oraz walkmana.- Nie będziemy rozmawiać. Będziemy słuchać muzyki. Musisz tylko wybrać kasety.- Czarnowłosa przez chwilę przygląda się mojej kolekcji, po czym podaje mi trzy kasety Davida Bowiego, jedną Aerosmith, a oprócz tego The Rolling Stones, Scorpions, Led Zeppelin, Pink Floyd, AC/DC, KISS i Jimi Hendrixa. Wręcza mi je.- Zamierzamy to wszystko przesłuchać?- Z tylnych siedzeń zabieram plecak i wrzucam je do niego.

-Tak.- Potwierdza, uśmiechając się szeroko.- Idziemy?

                                *                      *                      *

Przekręcam się na bok, słysząc płacz dziewczyny z jej pokoju. Przymykam powieki. Od kiedy rozstała się z Jaredem i przeprowadziła do mnie nie było nocy, podczas której nie słyszałbym jej płaczu..

                                *                      *                      *

Parkuję na podjeździe i uśmiecham się pokrzepiająco do dziewczyny obok mnie. Wysiadamy z samochodu, a ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że czarnowłosa denerwuje się nie bardziej ode mnie. Jeszcze nigdy nie przedstawiałem nikogo rodzicom. Biorę głęboki wdech, po czym otwieram drzwi.

-Mamo, jesteśmy!- Krzyczę, a po chwili obok nas zjawia się kobieta z papierosem. Gasi go w popielniczce, stojącej na stoliku.

-Witajcie, dzieci.- Uśmiecha się szeroko.

-To Elizabeth Scroggs, moja dziewczyna.- Mówię z dumą.

- Jestem Norma Kessler, ale jak wolisz mów do mnie Annie Lomax.- Dziewczyna spogląda na mnie z niezrozumieniem zapisanym na twarzy.

-Mama zmieniła imię.- Tłumaczę.- Jest Jackie?- Pytam.- Przywiozłem mu naprawioną gitarę.- Wskazuję na futerał, który cały czas trzymam w ręce.

-Siedzi w ogrodzie. Nie przeszkadza wam jeśli zjemy obiad na świerzym powietrzu?- Zwraca się do nas i nie czekając na odpowiedz, kontynuuje.- Wchodźcie do środka. Terry, nie zachowuj się tak jakbyś był tu pierwszy raz.- Kobieta dźga mnie w żebra chudym palcem.

-Ale jestem tu pierwszy raz z Elizą. To jest jakaś różnica, bo jest dla mnie naprawdę ważna.- Zaciskam mocniej dłoń czarnowłosej i dostrzegam, że rumieni się lekko. Wchodzimy do ogrodu, gdzie na bujanym krześle jak zwykle siedzi muzyk.- Cześć, Lomie.- Mówię, zwracając się do mężczyzny skrótem jego nazwiska. Już sam nie pamiętam kiedy zacząłem do niego tak mówić.- To jest moja dziewczyna, Elizabeth.- Wskazuję na moją towarzyszkę, a mój przybrany ojciec uchyla kapelusz, wstając.

-Jackie Lomax, bardzo mi miło.- Całuję ją w wolną dłoń.

-Eliza.- Wymrukuje czarnowłosa.- Dużo o panu słyszałam.- Dodaje.- Jest pan świetnym muzykiem.- Zagryza wargę, jak zawsze gdy się denerwuje.

-Przywiozłem ci gitarę.- Odzywam się.

                                *                      *                      *

Podnoszę się na łóżku, cały czas słysząc płacz mojej córki. Wstaję i po raz pierwszy idę do jej pokoju, chociaż spróbować ją uspokoić. Otwieram drzwi i w blasku księżyca dostrzegam jej sylwetkę, siedzącą na pościeli. Serce mi się kraje, gdy to widzę.

-Hej, Puchatku, nie płacz.- Odzywam się, a ona spogląda na mnie.

-Nie… chciałam cię obu… obudzić.- Wychlipuje, a ja siadam obok niej i przyciągam do siebie.

-Wiem.- Całuję ją w głowę.- Co się dzieje? Wiem, że to nie jest pierwszy raz.

-Psuję wszystkim życie.- Odzywa się, a ja marszczę brwi.- Zepsułam je wam, rodząc się, przeze mnie mama nie żyje, zabrałam kilka lat życia Jareda. I jeszcze Melody. Nie powinnam się urodzić…- Przerywam jej, zanim powie za dużo, właściwie już powiedziała za dużo. Nie powinna nawet o tym pomyśleć.

-Nie mów tak. Jesteś najlepszym co mnie w życiu spotkało.- Głaskam ją po krótkich już włosach.- Wypadek nie był twoją winą. Leto był przez jakiś czas szczęściarzem, że cie miał, a Mel… To nie twoja wina, ani nikogo. Tak musiało się stać. Proszę, nigdy, ale to prze nigdy nie myśl o tym, że nie powinnaś się urodzić, bo to nie prawda. Pokochałem cię, gdy tylko cię zobaczyłem i od razu wiedziałem, że będziesz niezwykła, rozumiesz?- Dziewczyna odchyla się i spogląda w moje oczy.- Kocham cię i zawsze będę kochać, córeczko.

                                *                      *                      *

Biorę głęboki wdech i pukam do drzwi małego domu, którego adres podał mi Henry. Jako jedyny od zawsze wierzył w nasz związek nawet, gdy ja w niego nie wierzyłem. Pukam po raz drugi, wystukując stopą jakiś rytm. Dopiero po chwili uświadamiam sobie, że to melodia piosenki, którą kiedyś napisałem dla Elizabeth. Uśmiecham się lekko na to wspomnienie, a drzwi się otwierają. Staje w nich czarnowłosa i z otwartymi oczami wpatruje się we mnie.

-Terry? Co ty tu robisz? - Pyta, przymykając dom. Zagryza wargę, więc wnioskuję, że się denerwuje.

-Wróciłem. Tęsknię za tobą, Eliza.- Biorę głęboki oddech, chcąc kontynuować, ale z budynku dociera do nas płacz dziecka.- Jesteś opiekunką?- Pytam, przerywając moją wypowiedź, którą ćwiczyłem cały lot do LA.

-Tak jakby.- Przeczesuje włosy, co zawsze było kolejnym znakiem jej stresu

-Nie rozumiem.- Drapię się po karku, a płacz nie ustaje.- Idź do dziecka. Może czegoś się przestraszył, albo coś.- Kobieta przełyka ślinę i wpuszcza mnie do środka.

-Zaraz wracam. Rozgość się.- Znika za drzwiami przy salonie. Siadam na sofię, zastanawiając się dlaczego zajmuje się dziećmi, a nie pracuje w swoim zawodzie. Przyglądam się zdjęciom wiszącym na ścianie, na których rozpoznaję siebie, właścicielkę domu, a nawet obu Foleyów. Podnoszę się, przybliżając do ramki z oprawioną fotografią malutkiej dziewczynki z kłębką czarnych włosów na czubku. Wpatruję się w nie, gdy do salonu wraca Elizabeth z tą dziewczynką, która nie może mieć więcej niż 3 miesiące. Wpatruję się w zielone oczy małej i nawet już nie muszę wysilać się by wiedzieć, kogo to dziecko.

-Dlaczego mi nie powiedziałaś?

-Dowiedziałam się o ciąży po twoim wyjeździe.- Kobieta siada na sofie, a ja zajmuję miejsce obok niej.- Chcesz ją potrzymać?- Potwierdzam, a po chwili trzymam dziewczynę.

-Jak ma na imię?- Pytam, bawiąc się jej dłonią.

-Olivia Carrie.- Spoglądam na Elizabeth, która siedzi ze spuszczoną głową. Nachylam się i całuję ją w skroń. Odwraca się w moim kierunku.- Ma twoje nazwisko.- Dodaje, a ja w duchu skaczę z radości.

-Zostaję w LA.- Odzywam się. Dostrzegam, że mała zasnęła.- Zaopiekuję się wami.

                                *                      *                      *

Spoglądam na dziewczynę, która od kilku minut śpi, wtulana w moje ramię. Moje oczy też już powoli się zamykają i po chwili odpływam.

                                *                      *                      *

Pukam do drzwi, zastanawiając się, czy Elizabeth po raz kolejny się ze mną pogodzi. Nie wyobrażam sobie życia bez tej kobiety, chociaż przez większość czasu kłócimy się ze sobą. Drzwi się otwierają, ale nie dostrzegam przede mną nikogo. Spuszczam wzrok i spoglądam na dwa, czarne kucyki.

-Cześć, Puchatku.- Kucam, a dziewczynka rzuca mi się na szyję.- Wróciłem.- Mówię, podnosząc ją.- Jest w domu mama? I dlaczego ty otwierasz? A co jeśli to byłby jakiś zły pan, hmmm?- Pstrykam ją w nos, wchodząc do środka.

-Widziałam jak wysiadałeś z samochodu.- Odzywa się, cały czas wtulona w moją szyję.- Tęskniłam za tobą, tato.- Mówi.

-Ja za tobą też.- Całuję ją we włosy, a z piętra zbiega Elizabeth. Zatrzymuje się na ostatnim schodku, zauważając mnie.

-Terry?- Pyta, po czym nie czekając na odpowiedź, podbiega do mnie i wbija się w moje usta, uważając na naszą córkę.

70. MĄDROŚCI BRAXTONOWE

5 marzec 2010

Siedzę po turecku na dywanie i bawię się z dzieciakami, jednocześnie rozmyślając o tym co mam ze sobą zrobić. Nie mam zamiaru wracać do NY, ani tym bardziej do Paryża, nie wspominając już o LA. Może tutaj uda mi się znaleźć jakieś małe mieszkanko, pracę i zacząć wszystko od początku, po raz drugi. Nagle obrywam pluszakiem. Wracam wzrokiem do dzieci.

-Kto we mnie rzucił?- Mrożę je wzrokiem, a one wybuchają śmiechem.

-Miałaś się z nami bawić, a nie przyglądać stolikowi.- Dziewczynka przechyla głowę w prawo. Wystawiam jej język, a w salonie pojawia się Jack z telefonem przy uchu.- Tato, ona mi język pokazała!- Brunetka wskazuje na mnie palcem, a muzyk przygląda mi się z politowaniem.

-Karen chce z tobą porozmawiać.- Mówi, podając mi telefon. Przykładam go do ucha.

-Tak?- Odzywam się z niepewnością.

-Olivia,- Zaczyna kobieta, a ja zastanawiam się, co przeskrobałam, bo ton jej głosu nie wróży nic dobrego.- To nie jest rozmowa na telefon, ale musimy ją odbyć.- Podnoszę się i wychodzę na podwórko, zostawiając muzyka z dziećmi.

-Słucham uważnie.- Wymrukuję.

-John mówił mi, że słyszy jak płaczesz w nocy.- Biorę głęboki wdech.- Kobieto, musisz się wziąć w garść. Oboje się o ciebie martwimy, ale on szczególnie.

-Nie sądziłam, że mnie słyszy.- Przyglądam się puchatemu kotu, który śpi na ławce. Razem z Jaredem planowaliśmy zaadoptować kota.

-Tu nie chodzi o to, że cię słyszy czy też nie, ale o to, że nie śpisz pół nocy zalewając się łzami, usypiasz z braku sił, a na następny dzień udajesz, że nic się nie stało. Nawet Scarlett pyta się dlaczego jesteś smutna, jak nikt nie patrzy. Obiecaj mi, że chociaż postarasz się zacząć znów żyć.

-Obiecać zawsze mogę, ale nie wiem czy mi to wyjdzie.- Przymykam powieki, stawiając sobie w myślach nowe zadanie.

-Teraz mam drugą sprawę. Dzwoniła do mnie nauczycielka Scar.

-Coś się stało w szkole? Nic mi nie mówiła.

-Chodzi o to, że pani Mirey zauważyła, że od kilku dni ty odprowadzasz i odbierasz małą do przedszkola. Wiec spytała się jej kim jesteś. Scar odpowiedziała prawdę, czyli przyjaciółką taty, która zajmuję się nimi pod moją nieobecność, ale Mirey chyba zinterpretowała to inaczej, bo wydzwaniała do mnie, że John mnie zdradza.- Uśmiecham się lekko.

-Zawsze mogłaś powiedzieć, że jestem jedną z jego sióstr i pomagam w domu. Wystarczy, że nie poczeszę włosów i wyglądam całkiem jak on.

-To akurat prawda.

JARED

Otwieram drzwi do pokoju hotelowego, w którym dziś mieszkamy i nabieram powietrza, wiedząc, że tu nikt mnie nie widzi. Po szybkim prysznicu siadam na łóżku i wyciągam z plecaka pierścionek, który dwa lata na palcu nosiła Olivia. Przyglądam mu się, nie mogąc uwierzyć, jak bardzo zmieniłem się w dzień, w którym się rozstaliśmy. Minęło nie całe dwa tygodnie, a ja mnie nienawidzi już chyba cała załoga trasy. Zresztą, dzisiaj zdążyłem się pokłócić ze wszystkimi, począwszy od Shannona i Emmy, a skończywszy na jakimś chłopaku od oświetlenia.

Kładę się, cały czas wpatrując się w pierścionek i zastanawiając się jakby wyglądało nasze życia, gdyby Melody przeżyła. Nagle drzwi wejściowe się otwierają. Zrywam się, chcąc od razu opieprzyć osobę, która narusza moją przestrzeń prywatną. Jednak w moim kierunku wystawiona jest dłoń, wskazując na to, żebym się zamknął.

-Zanim zaczniesz wrzeszczeć.- Zaczyna mój gość.- Jesteś jebanym kretynem, wiesz?- Unoszę prawą brew w górę.- Totalnym, jebanym kretynem, ale to chyba już wiesz.- Braxton jak gdyby nic rozwala się na mojej pościeli.- A poza tym co robisz? Co tam trzymasz?

-A co cię to obchodzi? Przychodzisz tu, obrażasz mnie, a potem cały śmierdzący zwalasz się na MOJE łóżko.

-No i się zaczęło.- Mruczy.- Nie wiem, co moja kuzynka w tobie widziała. I czasem myślę, że dobrze się stało że cię rzuciła.- Otwieram usta, chcąc zaprotestować, ale dociera do mnie sens jego słów.

-Wynoś się stąd! Nie chcę cię tu więcej widzieć!- Krzyczę, a ten staje przede mną i mówi, patrząc mi prosto w oczy.

-Zmieniłeś się, Jared. Ona nie widziała twojej prawdziwej twarzy, gdyby ją zobaczyła, uciekłaby, bo jesteś potworem.- Przełykam ślinę, spuszczając wzrok.

-A pomyślałeś, że jestem prawdziwy przy Olivii, a teraz udaję?- Szepcze w momencie, gdy już wychodzi. Hawajczyk zastyga w miejscu i spogląda na mnie, a ja otwieram dłoń, na której leży pierścionek czarnowłosej.

-To wszystko zmienia.- Gitarzysta zawraca i po raz kolejny zwala się na moim łóżku.- To chcesz pogadać? Tylko ostrzegam, pogadać, nie powrzeszczeć na siebie, bo tak ci się podoba.- Uśmiecha się szeroko.