92. BUBU

1 styczeń 2013

Siadam na kocyku koło Elizabeth i Henrego, który nie odstępuje jej na krok. Podaje dziewczynce misia, który spadł jej na trawę, a w drzwiach pojawia się Olivia. Uśmiecham się do niej, co ta odwzajemnia.

-Weź Luckie do środka. Trzeba ją nakarmić.- Mówi, a ja wystawiam ręce w kierunku swojej córki, która podskakuje, ciągle jednak siedząc. Biorę ją na ręce i podnoszę się, a syn White idzie moim przykładem. Wchodzimy do Laba, a w tym samym momencie, w którym przekraczamy próg, dzwoni dzwonek, a po chwili drzwi wejściowe się otwierają.

-To tylko ja.- Odzywa się mama.- Mam nadzieję, że się nie spóźniłam.- Dodaje, pojawiając się w salonie, a za raz za nią idzie Carl.

-Ty się nigdy nie spóźniasz.- Mówię, a kobieta zatrzymuje się przede mną.

-Cześć, słoneczko.- Całuje swoją wnuczkę w czoło.

-Bubu.- Czarnowłosa wystawia rączki do mamy, a ta ją przejmuje.

-Luckie, to jest babcia, a nie bubu.- Jęczę cicho.

-Mogę być i bubu.- Mruczy srebrnowłosa, siadając na sofie, a zaraz obok nich siada Henry.- Jaka jesteś śliczna.- Mówi.- Kto ci dał taką śliczną bluzeczkę? Babcia?- Uśmiecham się, podobnie jak mój przybrany ojciec, który znów zajmuje w naszym życiu ważną rolę i według mojej żony, znów spotyka się z mamą.

-Szczęśliwego nowego roku.- Mówię, ściskając mu dłoń.

-Dziękuję i wzajemnie.- Odpowiada, po czym zajmuje miejsce obok mamy. Ja za to kieruję się do kuchni, gdzie na blacie czeka już jogurcik dla Ellie, jednak omijam go i podchodzę do Olivii, stojącej przy blacie. Kładę dłonie na jej biodrach i całuje w szyję, a ta odwraca głowę i uśmiecha się lekko.

-Aniele…- Wymrukuje, odwracając ją do siebie.- A może by tak…- Szepczę, obcałowując jej delikatną skórę.

-Jay, przestań.- Czarnowłosa trzepie mnie po ramieniu, ale ja sobie nic z tego nie robię.- Twoja mama jest w salonie.- Syczy, próbując się wydostać z moich ramion, ale na darmo.

-No właśnie. Pilnuje naszej córki, a my wreszcie możemy mieć czas dla siebie.- Łapię ją mocniej w pasie i wystawiam na blat, tuż obok warzywnego sushi, które chyba przygotowywała, dopóki jej nie przerwałem.

-Jared!- Jęczy, gdy moja dłoń wyślizguje się pod jej koszulkę, a w tym samym momencie do kuchni wchodzi mój brat.

-Ooo!- Woła.- Co ja tu widzę?- Szczerzy się, podchodząc do szafki.- A jeszcze przed chwilą, gdy pocałowałem Emmę upominałeś mnie.- Wskazuje palcem na mnie, a drugą ręką wyciąga kubek.

-Bo mało brakowało, a byś ją przeleciał w biurze.- Usprawiedliwiam się, a Olivia zeskakuje z blatu.

-Shan, mi też zrób kawę. I Whitowi też, chociaż nie wiem gdzie on się podziewa.- Czarnowłosa wraca do krojenia marchewki.- Nie wiesz, kiedy Babu przyjedzie?

-Ten kretyn się wiecznie spóźnia. Na co ty liczysz?- Łapię jogurt, po który tak właściwie tu przyszłem i wychodzę z pomieszczenia. Zatrzymuje się przed mamą, na kolanach której ciągle siedzi moja córeczka i wystawiam ręce w jej kierunku.

-Chodź do taty, malutka.- Odzywam się, a ta przechodzi do mnie. Sądzam ją na małym krzesełku, a sam siadam po turecku na dywanie i powoli karmię, uważając żeby nic nie pobrudzić, bo nie zamierzam znów wszystkiego sprzątać. Gdy jestem już mniej więcej w środku, w salonie pojawia się Robert, który całkowicie rozprasza Elizabeth.

-Bubu, Bubu!- Woła dziewczynka, machając rączkami do Greenwooda.

-Cześć, Bubu.- Mężczyzna nachyla się i po prostu ją zabiera.

-Ej, oddaj mi dziecko.- Jęczę.- Jeszcze połowa jogurtu.- Wskazuję na opakowanie, ale ten wystawia mi jedynie język.

***

Przechodzę przez próg i uśmiecham się, stawiając na stole wino francuskie, po czym siadam obok żony, która na rękach trzyma naszego małego szkraba. Nachylam się i cmokam obie dziewczynki we włosy, a potem kieruję wzork na Shannona, który już zajął się rozlewaniem alkoholu.

-Pewnie jeszcze tego nie wiecie, ale w tamtym tygodniu skończyliśmy oficjalnie nagrywać płytę.- Odzywam się, a wszystkie pary oczy kierują się na mnie.- To tak jakbyście się zastanawiali, dlaczego wyciągnąłem wino.- Tłumaczę.

-No to gratulację!- Woła mama, z drugiego końca stołu.- Kiedy wyjeżdżacie w trasę? I kto?- Spoglądam na brata, bo po wczorajszej nowinie Ludrook i Bosanko wszystko może ulec jeszcze zmianie.

-W zasadzie to chyba jeszcze nie wiadomo.- Odzywam się, a Shan uśmiecha się szeroko i łapię Emmę za rękę.

-Mamo, mamy dla ciebie wiadomość.- Zaczyna perkusista.- Wygląda na to, że znów zostaniesz babcią.- Oczy kobiety rozszerzają się.

-Nie żartujesz sobie ze mnie, synku?- Pyta. Ze względu na to, że wczorajszy wieczór spędzała z Carlem w jej domku na przedmieściach, ominęła ją wiadomość o ciąży blondynki.

-Wystarczyło, że wczoraj pośmiałem się z Tomo, gdy Vicki ogłosiła, że ta ciota ojcem zostanie.- Podśmiechuje się.

-Czyli mam rozumieć, że zmieniacie specjalizacje laba z biura na żłobek?- Constance podnosi się i podchodzi do Emmy, po czym ją przytula.- Gratulacje.- Całuje ją w czoło.- Jak tylko ten głąb cię zdenerwuje, chociaż odrobinkę, śmiało możesz do mnie zadzwonić i się poskarżyć. Ja już z nim porządek zrobię.- Grozi mojemu bratu, po czym wraca na swoje miejsce obok Carla, a Elizabeth wyrywa się Olivii, chocąc znów pospacerować z kogoś pomocą po ogrodzie. Ale tym razem to White ją bierze i wraz ze swoim synem kierują się w stronę drzew.  Już od jakiegoś czasu Luckie spaceruje po mieszkaniu, trzymając się palców dorosłych, ale sama jeszcze nie chodzi, podobnie jak nie mówi nic oprócz ”bubu”, z którego akurat Robert się cieszy, bo brzmi podobnie jak “Babu”.

-Wiecie co?- Odzywa się Greenwood, przyciągając tym samym uwagę wszystkich.- Tak się ostatnio zastanawiałem kim w przyszłości zostanie Elizabeth. Bo większość z jej bliskich to muzycy albo fotografii.- Rzuca.

-W sumie racja.- Potwierdza Em.- Olivia, Babu, Connie, Terry, jego ojciec to fotografowie z zawodu.- Wymienia.

-Hej, ja też czasem sobie coś popstrykam.- Woła Shan.

-Chyba każdy lubi czasem porobić zdjęcia.- Komentuje.

-No racja, racja.- Mruczy.- Teraz kto tu jest muzykiem? Ja, Jay, Tomo, White, twój drugi dziadek- Wskazuje na moją żonę, a ta potwierdza ruchem głowy.- Ktoś jeszcze?

-W zasadzie Terry miał kiedyś zespół.- Dodaje czarnowłosa.- Chociaż ja i tak sądzę, że Luckie wybierze coś innego.- Spogląda na mnie z lekkim uśmiechem.

-Zobaczymy za kilka lat.- Kończy perkusista.

***

Przymykam lekko powieki, powoli odpływając, gdy coś trzęsie mi rękę. Otwieram oczy, rozbudzając się i przed sobą dostrzegam Henrego, a zaraz za nim na dywanie Elizabeth.

-Co tam?- Pytam, prostując się. Rozglądam się po pomieszczeniu, szukając wzrokiem Olivii, ale chyba jeszcze nie wróciła z kuchni, a White poszedł pod prysznic z dziesięć minut temu.

-Dlaczego Lily ciągle coś mówi o popiele?- Marszczę brwi, nie dokońca rozumiejąc o co mu chodzi. To, że syn Jacka nazywa naszą córkę Lily już zauważyłem wcześniej, ale o co mu chodzi z popiołem?

-Henry, jeszcze raz.- Mówię, a ten po prostu ciągnie mnie za rękę, chociaż za dużo siły to on nie ma i prowadzi mnie na dywan, gdzie zadowolona dziewczynka rzuca we mnie swoim miśkiem.

-Ash! (czyli popiół po angielsku)- Woła i przytula do siebie chłopca. Uśmiecham się, bo to chyba pierwsze jej słówko, nie licząc Bubu.

-No widzisz, wujku.- Zwraca się do mnie Henry.- O co jej chodzi?

-Wiesz, wydaje mi się, że Luckie po prostu tak na ciebie woła.- Odpowiadam, a do salonu wraca Olivia z trzema kubkami w ręce.- Kochanie, nasza córka mówi.- Odzywam się, a kobieta zatrzymuje się na środku pomieszczenia.

-Mówisz poważnie?- Potwierdzam ruchem głowy, a ta odkłada herbaty na stolik i moment później siada obok mnie na dywanie.- Luckie, powiedz “mama”.- Zwraca się do niej.

-Bubu.- Mała wystawia rączkę i chwyta moją żonę za nos.

-Jay, wiesz że jej “bubu” się nie liczy?- Pyta, a jej entuzjazm gdzieś wylatuje.

-Lily!- Woła Henry, podając jej miśka, którym zostałem wcześniej​ zaatakowany.

-Ash!- Odpowiada dziewczynka, tym razem jedynie rzucając w niego zabawką, którą dopiero co dostała do rączek.

-Widzisz, Aniołku, nasze maleństwo wymyśliło nowe imię dla Henrego.- Całuję kobietę w głowę.