98. ŁAGODNY DEMON

20 styczeń 2013

Ciągnę za sobą dwie walizki, co chwila spoglądając na Jareda i Luckie, którą muzyk niesie. Mężczyzna po chwili wyłapuje moje spojrzenie.

-Pomóc ci?- Pyta, ale ja szybko przeczę ruchem głowy, po czym wracam wzrokiem przed siebie i po prostu zatrzymuję się w miejscu, dostrzegając osobę, stojącą kilka metrów przed nami.- Co się stało?- Jay również się zatrzymuje, przyglądając mi z uwagą. Otwieram usta, chcąc mu odpowiedzieć, ale uprzedza mnie Elizabeth.

-Gugu!- Woła, wyciągając rączki w kierunku Terenca, który stoi z uśmiechem, opierając się o słup.

-Cześć.- Podchodzimy do mojego ojca, który chyba po raz pierwszy w życiu wyjechał po nas na lotnisko. Co szczególnie dziwne, nawet go o to nie prosiliśmy.- Cześć, Kangurku.- Przejmuje niebieskooką od mojego męża.

-Co tu robisz, Terry?- Pytam, marszcząc brwi.

-Jak to co? Przyjechałem po was. Nie będziecie się tłukli po taksówkach z moją wnuczką.- Oznajmia, ruszając w kierunku wyjścia z budynku. Jared przejmuje jedną z walizek, a ja obserwuję jak fotograf szczelnie owija moją córkę malutkim szaliczkiem.

-Jay, ty to widzisz?- Szepczę. Mężczyzna łapie mnie za rękę i całuje w skroń.

-Widzę, widzę i nie mogę się nadziwić, że Demon złagodniał.- Śmieje się cicho. Wychodzimy na świeże, mroźne powietrze zimowego Nowego Jorku, a zaraz potem chowamy się na parkingu.

-Matko, jak tu zimno.- Mruczę, jeszcze szczelniej owijając się kurtką. Jared zatrzymuje się przede mną i ze swojego plecaka wyciąga czapkę, którą nakłada mi na głowę, a potem cmoka w nos. Poprawia jeszcze mój szalik, mimo, że już nie jesteśmy narażeni na zimny wiatr.

-To dlatego, że przyzwyczailiśmy się do klimatu LA.- Mówi, ponownie łapiąc mnie za rękę. Wtulam się w jego ramię i kontynuujemy drogę, starając się nie stracić z oczu mojego ojca i córki. W końcu mężczyzna przed nami odwraca się i zatrzymuje. Gdy już z nim zrównujemy, zaczyna.

- Pożyczyłem od Emily fotelik, bo Victor i tak z niego wyrósł, a mój Kangurek nie może tak jeździć bez niczego, bo to niebezpieczne.- Uśmiecham się lekko, bo po prostu nie poznaję ojca. Ostatnim razem to po prostu Anderson po nas wyjechała, bo Elizabeth była za mała, żeby ją tak tarmosić w taksówkach.- Podwiozę was do mieszkania, ale musicie mi obiecać, że wpadniecie na kolacje.- Uśmiecha się, otwierając samochód. Zapina swoją wnuczkę w fotelku, o którym nam wspomniał, a ja z pomocą Jareda wkładam walizki do bagażnika, a potem siadam obok córki, podczas gdy Jay zajmuje miejsce z przodu.- To co z tym wieczorem?- Terry wyjeżdża z miejsca parkingowego i po kilku chwilach jesteśmy już na ulicy.

-Wydaje mi się, że wpadniemy.- Uśmiecham się, do jego odbicia w przednim lusterku.- Nic innego nie mamy na dzisiaj w planach, więc ja jestem za.

-W takim razie, z tego co zaplanowała Skinny, wpadnę po was koło dziewiętnastej.- Obserwuje jak mężczyzna poprawia swoje okulary, jednocześnie zatrzymując się na światłach.

Po prawie godzinie dojeżdżamy pod kamienicę, w której nie tak dawno jeszcze mieszkaliśmy na co dzień. Żegnamy się z fotografem i wychodzimy na drugie piętro, z tą różnicą, że teraz to ja niosę Luckie, a Jared nasze walizki. Jeszcze nie do końca wchodzimy do mieszkania, gdy ktoś puka do drzwi. Widząc, że Leto zamierza otworzyć, padam na łóżko, w zamiarze przespania chociaż marnych trzydziestu minut, ale po chwili dociera do mnie głos kobiety, którą najchętniej wywaliłabym z tego mieszkania.

-Przyszłam na kawę.- Odwracam głowę i zauważam Emily, opierającą się o framugę drzwi.

-Idź sobie. Chce mi się spać.- Jęczę, sięgając po poduszkę, którą po chwili przytulam.

-Nie ma szans. Zostaję. Ty zdajesz sobie sprawę ile cię ploteczek ominęło?- Jęczę cicho, ale jakoś podnoszę  się z pościeli i staję na równych nogach.- Wiedziałam, że dasz radę.- Blondynka uśmiecha się szeroko i znika w salonie, a ja z tęsknotą spoglądam na pościel. W końcu sięgam mimo wszystko po podusie i ściskając ją, idę śladem Anderson, która panoszy się w kuchni.- Jakbyś szukała Jareda, to poszedł do sklepu, żebyście z głodu nie umarły.- Siadam na sofię, zostawiając przygotowanie kawy recepcjonistce, a sama siadam na dywanie, koło bawiącej się dziewczynki.

***

Zamykam zmywarkę i prostuję się, przyglądając się jak Skinny napełnia czajnik wodą. Następnie wrzuca do każdego kubka torebkę z herbatą, a gdy jest przy ostatnim, odzywam się.

-Ja poproszę kawę.- Uśmiecham się, opierając o blat. Kobieta marszczy brwi, spoglądając na mnie.- Tak, wiem, jest wieczór, a ja chcę kawę.- Wywracam oczami.- Ale mnie pobudza tylko herbata Jaya i pierwsza kawa rano.- Dziewczyna mojego ojca niepewnie chwyta słoiczek z kawą, stojący w rogu.

-Jesteś pewna?- Śmieję się cicho, bo pomimo, że znamy się już kilka lat, dzięki mojej spontanicznej ucieczce do Nashville nie do końca zdążyłyśmy się tak porządnie poznać. Zresztą prosto z Nashville trafiłam do LA.

-W stu procentach.- Odpowiadam. Po chwili przenosimy kubki do salonu, gdzie chwilę wcześniej zostawiliśmy mężczyzn z Elizabeth i pustym stołem, na którym teraz stoi butelka whisky i dwie szklaneczki, na których dnie błyszczy złoty napój.- Jay, poważnie?- Pytam, wskazując naczynie. Przez cały nasz związek zdążyłam się nasłuchać jego opinii o alkoholu mojego ojca, chociaż ten tylko raz się nim porządnie upił. Pamiętam to dokładnie, bo wtedy spotkaliśmy się po raz pierwszy w Nowym Jorku. Niebieskooki wzrusza jedynie ramionami.

-Tylko jedna szklaneczka, Aniele.- Uśmiecha się niewinnie, a ja teraz zwracam uwagę na Terenca, który spaceruje po całym pomieszczeniu z Luckie na rękach i pokazuje jej przeróżne przedmioty. Teraz zatrzymuje się przed szafką z ciemnego drewna, na której stoją zdjęcia w ramkach.

-Popatrz, Kangurku, to twoja babcia.- Tłumaczy podnosząc jedną z fotografii.- A to twoja mamusia, Maleństwo.- Śmieję się cicho, słuchając jego monologu, przerywanego jedynie krótkim „mama”, czy „bu”, albo „gugu”.

-Dlaczego on tak do niej mówi?- Pytam, spoglądając na brunetkę, która siedzi w fotelu, podczas gdy ja z Jaredem na sofie.

-Odpowiedź jest na twojej kolekcji kubków, Puchatku.- Odzywa się głos nade mną. Unoszę wzrok i dostrzegam Terrego, który przekazuje mi dziewczynkę, ta wtula się we mnie, ale po chwili zaczyna się wiercić. Młodszy Leto podaję jej Bubu, czyli jej nierozłączną żyrafę.

*** 

Przechodzę z pokoju do pokoju, szukając wszędzie pluszowej żyrafy, której domaga się Elizabeth i którą jednocześnie gdzieś zgubiła.

-Mama, bubu!- Woła, z pokoju, który kiedyś przeznaczony był dla gości, a teraz należy do niej.

-Już, kochanie.- Wciągam gwałtownie powietrze, dostrzegając wystającą żółtą łapkę zabawki z pod łóżka w naszej sypialni. Wyciągam miśka i zanoszę go do naszej córki, która stoi w swoim łóżeczku, trzymając się ramy.- Widzisz, mama znalazła misia.- Wręczam jej zabawkę, a ta po prostu siada, a potem kładzie się, przytulając go.- Widzę, że idziesz spać.- Uśmiecham się i przykrywam ją kocykiem.

Gaszę światło, ale zostawiam małą lampkę nad łóżeczkiem zaświeconą i wychodzę, nie zamykając drzwi. Wchodzę do sypialni i wślizguję się pod kołdrę. Przez moment nasłuchuję czy nie woła mnie Ellie, ale albo bawi się grzecznie, albo powoli zasypia. W końcu w drzwiach pojawia się Jared, przecierający długie już włosy ręcznikiem. Na sobie ma tylko czarne spodnie od piżam. Marszczę brwi, dostrzegając na jego twarz zarost.

-Wracaj do łazienki.- Mówię, gdy ten zawiesza ręcznik na ciepłym kaloryferze.

-Po co?- Dziwi się.

-Zgól to coś. Wyglądasz jak pajac.- Pokazuję o co mi chodzi, machając dłonią koło swojej twarzy.- Nawet nie wiesz jakie to irytujące jak tak kłujesz.- Wzdycham, a ten jak na złość, nachyla się nade mną i po prostu przejeżdża swoim policzkiem, po moim. Próbuję się jakoś obronić, ale na marne.- Głupi jesteś.- Uderzam go lekko w klatkę piersiową, a ten całuje mnie delikatnie.

-Nie wiem, czy za tego pajaca pozbędę się zarostu, bo zaczyna mi się podobać.- Uśmiecha się, a ja jęczę cicho.- Może jak poprosisz.- Wzdycham cicho.

-Bardzo proszę.- Robię słodkie oczka, a ten po pocałowaniu mnie w czoło, wychodzi z pomieszczenia. Gdy wraca po kolejnych kilku minutach na jego twarzy nie ma ani jednego włoska.

-Luckie zasnęła, więc zgasiłem u niej.- Mówi, kładąc się obok mnie. Przyciąga mnie do siebie, przez co z rąk wypada mi telefon, którym bawiłam się, podczas jego nieobecności. Głaskam go po policzku, który nadal pachnie pianką do golenia i kładę się na jego torsie.