ROZDZIAŁ ŚWIĄTECZNY

25 grudzień 2002

Zatrzymuję się przed kamienicą, na której wisi wielki neonowy napis, ozdobiony świątecznymi łańcuchami. Robię kilka zdjęć, po czym schodkami w dół, wchodzę do baru. W środku panuje gwar rozmów.  Omijam jednego z klientów i siadam na stołku przy ladzie. Obok mnie pojawia się barman. Blondyn z lekkim zarostem i wielkim uśmiechem na ustach.

-Lee.- Kłania się.- Coś podać?

-Nie dziękuję. Jest Jake?- Rozglądam się po lokalu. Na drewnianym podeście rozkłada się jakiś zespół.

-Przyjdzie za dziesięć minut.- Odpowiada brązowooki.- Jak chcesz, możesz zaczekać u niego w gabinecie.- Kręcę przecząco głową, wracając spojrzeniem do sceny. Przyglądam się długowłosemu blondynowi, który opiera czarną gitarę o ścianę. Mówi coś do swoich kolegów, po czym idzie w naszym kierunku. Odwracam się i z uwagą obserwuję gramofon, stojący obok butelki z Jack Danielem.

-Daj dwie butelki piwa.- Zwraca się do mężczyzny za barem, po czym spogląda na mnie. Uśmiecha się delikatnie, a w jego oczach dostrzegam coś dziwnego. Przyglądamy się sobie, dopóki nie przerywa nam barman, kładąc przed mężczyzną zamówienie.- Dziękuję.- Podaje mu banknot, wraca do zespołu i wręcza, zapewnie perkusiście jego napój, a sam upija łyk, po czym kieruje swój wzrok na mnie.

-Spodobałaś mu się.

-Daj spokój, Pat.- Mruczę.- Co to za zespół?

-Nie wiem. Grają tu pierwszy raz. Musisz się Jake dopytać. To on się zajmuje tym wszystkim.- Wywraca dłońmi w powietrzu, a ja śmieję lekko.- Ja tu tylko drinki podaję.- Wzrusza ramionami.- Na pewno nic nie chcesz?

-Skoro tak nalegasz, to nalej mi soku pomarańczowego. – Po raz kolejny rzucam okiem na podest. Niebieskooki nadal mi się przygląda, przez co obrywa od perkusisty. Brązowooki podaje mi szklaneczkę, po czym zajmuje się jakimś klientem. Podnoszę się ze stołka i przechodzę na sofę stojącą w kącie pomieszczenia.

Po kilku minutach niebieskooki podnosi gitarę, podobnie jak dwóch innych mężczyzn. Czwarty, którego uznałam za perkusistę siada na stołeczku z wielkim uśmiechem i podrzuca pałeczkami. Blondyn zaczyna grać, a moment później dołącza do niego reszta.

-A simple fear to wash you away
An open mind canceled it today
A silent song that's in your words
A different taste that's in your mind

This is the life on Mars
This is the life on Mars- Śpiewa niebieskooki, a ja odpływam pod wpływem ich muzyki, jego głosu.

Przez ponad godzinę siedzę wpatrzona w nich, obiecując sobie, że jeszcze kiedyś przyjdę na ich koncert. A nawet jeśli mi się to nie uda, zrobiłam zdjęcia, żeby nigdy nie zapomnieć uczucia jakie mi towarzyszyły, słuchając ich. W końcu podnoszę się i wracam do baru. Uśmiecham się do blondyna.

-Dziesięć minut?- Mruczę.

-Chyba coś mu się przedłużyło.- Odburkuje.- A ty czemu nie z rodziną? Dzisiaj Boże Narodzenie.- Spoglądam na podest i obserwuję jak zespół kończy występ, po czym zaczynają składać sprzedać sprzęt.

-Chciałam dać wam prezenty. A poza tym wiesz jak u nas jest. Terry i Alice jakoś się nie dogadują.- Wracam wzrokiem do barmana.

-Może w tym roku nie będzie, aż tak źle.- Unoszę prawą brew w górę.

-Ty nie wiesz co mówisz. Z Jakem było znośnie, z ojcem jest koszmarnie. Babcia nienawidzi każdego faceta, z którym spotyka się moja mama.

-To prawda. Alice jest okropna.- Odzywa się głos za mną.- Lee, co tu robisz?

-Czekałam na ciebie.- Wstaję i staję przodem do mężczyzny.

-Chodź na zaplecze.- Prowadzi mnie do pomieszczenia, w którym mogą przesiadywać pracownicy.

-Wesołych Świąt.- Uśmiecham się i z torby wyciągam zapakowaną niespodziankę. Wymieniamy się prezentami. Otwieram pakunek i ze środka wyciągam czarną ramkę ze zdjęciem moim, mamy i braćmi Foley z pobytu w drewnianym domku, gdzieś w środku lasu. To były najlepsze wakacje w moim życiu.

-Czy to jest to co myślę?- Unoszę głowę i dostrzegam mężczyznę przytulającego płytę „Upplugged in NY” Nirwany w wersji winylowej.

-Raczej tak.- unoszę kąciki ust jeszcze wyżej, gdy przyciąga mnie do siebie i zamyka szczelnym uścisku.

-Gdzie ją znalazłaś?- Puszcza mnie i ogląda opakowanie ze wszystkich stron.

-To jest już moja słodka tajemnica.- Nagle w środku pojawia się głowa Patricka.

-Mała, ja też mam dla ciebie prezent.- Puszcza mi oczko, wchodząc w głąb. Rzuca mi skromnie zapakowane płaskie pudełko. Uśmiecham się jeszcze szerzej, łapiąc w locie podarunek. Z torby wyciągam tym razem „Diamond Dogs” Davida Bowie, również na winylu. Wręczam mu ją, jednak w odróżnieniu do niego, po prostu ją podaję. Po czym zaczynam odpakowywać prezent. Wyjmuję kolejną ramkę, tym razem srebrną z tym samym zdjęciem i zaczynam się śmiać.- Coś nie tak?- Dopytuje, ten młodszy, a ja wskazuję na prezent od Jake.

-Następnym razem dogadajcie się, który co mi daje.

-Czekaj, czy to płyta Bowiego?- Rozszerza oczy.

-Tak. Podoba się?

-Jake, czy ty to widzisz?- Jego brat ze śmiechem wskazuje na swoją płytę.- Nie, to naprawdę „Upplugged”? Nie wierzę. Idę to puścić.- Pat znika za drzwiami.

-Och, Lee… Jesteś trzecią najważniejszą kobietą w moim życiu, zaraz po mojej matce i Elizabeth. Traktuję cię jak córkę.- Wyznaję, a ja wtulam się w niego.

-Wiem.- Staję na palcach i całuję go w policzek.- Chyba muszę już iść. Mama będzie się martwić. Wyszłam, jak Terry i Alice się kłócili, a ona próbowała ich uspokoić.- Mruczę, cofając się o krok.

-Odwiozę cię. Zrobiło się zimno.- Uśmiecha się delikatnie.- Powiem tylko Patrickowi, a ty już idź.- Wręcza mi kluczyki. Zabieram zdjęcia i wychodzę przez zaplecze na parking. Wsiadam do samochodu i ze schowka wyciągam miętowe gumy. Po chwili mężczyzna zjawia się obok mnie. Odpala auto i rusza.

-Co to za zespół? Ten który występował w barze.- Przegryzam wargę, przypominając sobie oczy wokalisty.

-Poznałem ich niedawno. To Thirty Seconds To Mars, ale u mnie występowali pod jakąś inną nazwą. Widać, ze kochają grać.

-Tak, to prawda.- Mruczę i odlatuję. Świadomość wraca mi, gdy blondyn parkuje pod białym, jednorodzinnym domku.

-El mówiła, że rozstałaś się ze Scottem.- Spoglądam na niego.- Myślałem, że może…- Przerywam mu.

-Zdradził mnie.- Zamykam powieki.- Kilka razy.- Po policzku spływa mi jedna, samotna łza.

-Lee, przykro mi.- Szepcze, a ja gwałtownie otwieram oczy.- W końcu znajdziesz sobie kogoś, kto jest ciebie wart.- Uśmiecham się delikatnie, obserwując jak w kierunku samochodu idzie mama, ubrana w płaszcz, który nawet nie jest zapięty. Razem z Foleyem wysiadamy z samochodu. Czarnowłosa obejmuje mnie i całuje w głowę.

-Martwiłam się o ciebie.-Mruczy we włosy.- Idź do domu. Ja muszę jeszcze porozmawiać z Jakem.- Puszcza mnie. Żegnam się z blondynem i odwracam w kierunku domu i dostrzegam Terenca w drzwiach. Macha do nas. Biegiem docieram do ojca i całuje go w policzek.

-Dziadkowie jeszcze są?- Pytam.

-Henry tak, Alice wróciła.- Mruczy. Omijam go i wchodzę w głąb budynku. Po szybkim przywitaniu się z dziadkiem, biegnę po schodach do pokoju. Zaraz po zamknięciu drzwi wyciągam moje prezenty od braci i obie ramki kładę na szafce, stojącej obok łóżka. Przez chwilę im się przyglądam.

Po szybkim prysznicu, pakuję się do łóżka. W momencie, gdy chcę zgasić światło, do środka zagląda dziadek.

-Mogę?- Uśmiecham się, kiwając głową. Brązowooki siada obok mnie.- Przepraszam za Alice. Ona jest dość specyficzna.

-Wiem, Henry, wiem.- Uśmiecham się.- Zdążyłam się już przyzwyczaić.

-To dlaczego uciekłaś?- Wzruszam ramionami.

-Chyba chciałam odetchnąć. I spotkać się z Jakem i Patrickiem. Dałam im prezent, spędziłam dobrze czas i wróciłam. To tyle.

-Wiesz, że ze mną zawsze możesz porozmawiać?- Potwierdzam ruchem głowy.- W takim razie dobranoc.

-Dobranoc.- Dziadek wychodzi, a ja gaszę światło.

JARED

Wchodzimy do budynku. Podchodzę do baru, zostawiając resztę przy schodach. Za ladą stoi blondyn z lekkim zarostem.

-Jake?- Pytam, nie będąc pewny, który to z bliźniaków.

-Patrick. Jake gdzieś wyszedł.- Odzywa się z uśmiechem.- Wy jesteście tym zespołem?- Kiwam głową, potwierdzając.- Na scenie jest już perkusja, ale nie wiedziałem ile mam tego przynieść. Jak chcecie możecie przynieść jeszcze coś z backstage’u. Pełno tam instrumentów, ale widzę, że macie własne gitary.- Wskazuje na chłopaków, rozglądających się po lokalu.- Czujcie się jak u siebie.- Wraca do czyszczenia szklanki.

-Dziękuję.- Rzucam, po czym kiwam na resztę, a sam kieruję się w stronę sceny.

-Co ta perkusja taka uboga?- Pyta Shan, wpatrzony w sprzęt.- Mówiłem, żeby wziąć moją.

-Nie narzekaj.- przykładam mu z łokcia w żebra, a ten zgina się ze śmiechem. Kelvin i Solon zaczynają się rozkładać, a ja z bratem idziemy na backstage. Wpadam na mężczyznę, który prowadzi. Wychylam się zza niego, co jest dość proste, zwarzywszy na to, iż jest niższy. Pod ścianą stoi zaawansowany zestaw perkusyjny, w który wlepia swój wzrok starszy Leto.

-Bro, mam nadzieję, że jeszcze tu wrócimy, bo właśnie się zakochałem.- Mówi pod nosem, a ja klepię go po ramieniu ze śmiechem.

-Jeśli się spodoba, to czemu nie?- obdarzam go uśmiechem.- A teraz dyktuj, co mam przenieść.

-Wszystko.

Po kilku okrążeniach, wreszcie wszystko jest na swoim miejscu, no prawie. Moja Artemisa jest nadal zamknięta w futerale. Wzdycham, wyjmując ją. Opieram instrument o ścianę. Okey, teraz jest idealnie, oprócz tego, że czuję się obserwowany.

-Chłopaki, chcecie coś z baru?- Pytam.

-Piwko, o ile ktoś nas potem odwiezie.- Odzywa się Shan, wpatrując jednocześnie w Bixlera, do którego należy samochód, którym przyjechaliśmy.

-Jak poprosicie.- Solon puszcza nam oczko.- No raczej.- Śmieje się. Schodzę ze sceny, a czarnowłosa siedząca przy barze szybko obraca głowę.

-Daj dwie butelki piwa.- Zwracam się do barmana, po czym odwracam w kierunku dziewczyny. Włosy związała z warkocza. Przejeżdżam spojrzeniem po jej twarzy, zatrzymując się na zielonych oczach, które mi się przyglądają i po prostu się w nich zatracam. Nawet nie kontroluję, jak na moich ustach pojawia się uśmiech. Nagle dociera do mnie dźwięk zetknięcia się szkła i drewna. Spoglądam na ladę, gdzie stoją dwie butelki piwa.- Dziękuję.- Mówię, nie wierząc w to co stało się przed chwilą. Wracam na scenę, potrząsając głową, dla rozjaśnienia umysłu. Wręczam bratu jego napój, po czym kieruję wzrok na czarnowłosą, która dyskutuje z blondynem. Nagle odwraca się i patrzy prosto na mnie. Tak piękną chwilę niszczy, nie kto inny, a Shan. Uderza mnie pałeczką w głowę, jakbym był jakimś bębnem.

-Zwariowałeś?- Jęczę, łapiąc się w miejsce uderzenia.

-Zaczynamy?- Kiwam lekko głową, potwierdzając.

Odkładam butelkę piwa na stolik w kącie i przewieszam przez ramie gitarę. Zaczynamy od "Buddha for Mary", a potem „Capricorn”, „Fallen”, „Welcome to the Universe” i kilka innych z naszej pierwszej płyty. Przez cały występ czarnowłosa przygląda mi się z uwagą, robiąc w między czasie kilka zdjęć. Podczas naszej ostatniej piosenki, dziewczyna podnosi się z zielonej kanapy i podchodzi do baru. Kończę występ i odkładam gitarę do futerału. Już mam zamiar iść w kierunku baru, gdy powstrzymuje mnie ręka na ramieniu. Spoglądam na dłoń, a potem na jej właściciela, którym okazuje się być mój braciszek.

-Chyba nie zostawisz nas samych ze składaniem sprzętu?- Wysyła mi uśmiech, a ja się krzywię, rzucając ostatnie spojrzenie na zielonooką. Przecież mi nie ucieknie, nie? Zaczynam przenosić perkusje z powrotem na backstage. Gdy kończymy wracam spojrzeniem na bar, jednak po dziewczynie nie ma ani śladu.

-Cholera.- Mruczę, jednak obmyślam już plan.- Chłopaki, jak wam się podobało?- Zwracam się do zespołu.

-Nieźle. Spokojnie, wreszcie.- Odzywa się Kevin, wkładając do ust papierosa, jednak nie zapalając go. Po prostu wciąga się samym zapachem tytoniu.

-Dokładnie. Podoba mi się.- Dodaje Solon.

-Mi też, a szczególnie perkusja.- Komentuje Shannon, rzucając we mnie pałeczką. Łapie ją w locie i po kolei wskazuję na każdego z nich.

-Czyli co? Chcemy grać tu częściej?

-A ludzie się nie dowiedzą?- Drewniana pałka po raz kolejny wskazuje na Drake.

-Nie dowiedzą się, bo będziemy zmieniać nazwę. Z każdym występem inna.- Uśmiecham się szeroko.- A więc?

-Tak.

-Tak.

-Tak.- Odpowiadają po kolei.

-Teraz tylko trzeba się spytać, czy piszą się na to.- Kieruję się do Patricka, stojącego za ladą.- Jest Jake?

-Wpadł na moment, ale znów wyszedł.- Odpowiada mężczyzna.- Ale może ja mogę ci pomóc.

-Zastanawiam się, czy moglibyśmy występować tu częściej?- Zagrywam wargę czekając na odpowiedź. W między czasie wyłapuję głos Davida Bowiego, wydobywającego się z gramofonu.

-Dla mnie to nie problem. Podobało mi się, ale to zależy od brata. Zadzwoń do niego w wolnej chwili.

                                *                      *                      *

Wysiadamy z samochodu, należącego do Bixlera. Łapię mój futerał z Artemisą  i kieruję się w stronę domu, podobnie jak brat, podrzucający pałeczki. Machamy do chłopaków, a oni odjeżdżają. Otwieram drzwi wejściowe, a do moich uszu dochodzą dźwięki „Last Christmas”. Rzucam zdziwione spojrzenie na Shana, a ten wzrusza ramionami, równie zdezorientowany jak ja. Wchodzimy do saloniku, w którym odbywają się wszystkie nasze muzyczne narady i dostrzegamy wysoką blondynkę, ubierającą choinkę. Odwraca się na dźwięk naszych kroków. Uśmiecham się szeroko i po chwili zamykam ja w uścisku.

-Mamo, co tu robisz?- Puszczam ją, przyglądając się z dokładnością jej włosom.- Zmieniłaś kolor?

-Moi synkowie nie będą spędzać Świąt sami.- Całuje mnie w policzek, by po chwili tak samo uczynić ze starszym Leto.- A gdzie Cameron? Nie powinniście spędzać ten czas razem?- Zwraca się do mnie, a ja wzdycham.

-Ile razy mam ci mówić, że to wszystko już skończone?- Opadam na sofę.- Nasz związek był tylko wymysłem jej menagera, a ja zdołałem się na to nabrać.- Mruczę.

-Ale przecież przyjęła twoje oświadczyny.-  Constance zajmuje miejsce obok mnie. Skupiam swój wzrok na choince, która jest już prawie ozdobiona. Shannon kończy zawieszać bombki, co chwila spoglądając na mnie.

-Przyjęła, bo tak jej kazali. Dla większego rozgłosu. Nigdy dla niej nic nie znaczyłem.- Opieram głowę na oparciu kanapy i przymykam oczy.

-Czyli nic z tego?- Uchylam oczy i potwierdzam.- Ale to nadal nie wyjaśnia, dlaczego przez tyle czasu jej nie poznałam.

-Nie masz co żałować, mamo.- Zaczyna perkusista.- Ona była jakaś dziwna.- Mówi, ozdabiając drzewko niebieskim łańcuchem. Zrywam się z kanapy.

-Mam coś dla ciebie, aczkolwiek myślałem, że dam ci to później.- Biegnę na piętro, a za mną brat, który pewnie również przypomniał sobie o prezentach. Wpadam do pokoju i przeszukuję go. W końcu w moje ręce wpada pudełko z podarunkiem dla rodzicielki. Wychodząc z pokoju, wpadam na bruneta. Marszczę brwi i w tym samym momencie zrywamy się biegiem w stronę schodów. Obrywam łokciem w brzuch i ramię, ale sam nie pozostaje mu dłużny.

-Chłopcy.- Upomina nas mama z uśmiechem, a my wybuchamy śmiechem. Ostatecznie docieram do kobiety pierwszy. Wręczam jej pudełeczko. Całuje mnie w policzek i zabiera się za odpakowywanie go. Uśmiecham się szeroko, widząc wkurzoną minę brata. No cóż, musi przyzwyczaić do porażek.- Gdzie znalazłeś to zdjęcie?- Pyta, a ja dostrzegam lekko widoczną łzę, spływającą po jej policzku. Nachylam się nad jej prawym ramieniem, a Shannon nad lewym i wpatrujemy się w czarno-biały obrazek przedstawiający nas jako małych szkrabów bawiących się na dywanie. Mama śpi obok nas, zmęczona dniem w pracy.- Jest piękne. Dziękuję.- Przechyla głowę i po raz kolejny całuje mnie w policzek.- No, Shannie, teraz twoja kolej.- Starszy Leto zrywa się i staje przed naszą rodzicielką. Odsuwam się o krok i przyglądam jak wręcza jej małe pudełeczko. Kobieta otwiera je i wyciąga cieniutki wisiorek z nutką.

-Podoba się?

-Nawet nie wiesz jak bardzo.- Jego również całuje.- Ja też mam dla was prezenty. Leżą już pod choinką.- Spoglądam na dwa opakowania pod drzewkiem.

-Mi wystarczy, to że jesteś.- Mówię.